Ben artık sitem etmeyi bıraktım.
Çünkü bazı insanlar özür dilemek yerine susmayı,
bazıları sevmek yerine eksik bırakmayı,
bazıları da kalmak yerine alışılmayı seçiyor.
Sen de öyle yaptın.
Bir zamanlar uğruna uykularımı böldüğüm şeyleri,
Her sey birdenbire oldu.
Birdenbire vurdu gün isigi yere;
Gökyüzü birdenbire oldu;
Mavi birdenbire.
Her sey birdenbire oldu;
Birdenbire tütmeye basladi duman topraktan;
Devamını Oku
Birdenbire vurdu gün isigi yere;
Gökyüzü birdenbire oldu;
Mavi birdenbire.
Her sey birdenbire oldu;
Birdenbire tütmeye basladi duman topraktan;




Yusuf Bey,
Şiir dediğimiz şey biraz da insanın içinden geçen artı ve eksi tüm duyguların kelimelere dönüşmüş hâli değil midir zaten?
Elbette satırların arasında bir serzeniş var. Çünkü yaşanan duygunun ağırlığını ve izini hâlâ hissedebiliyorum. Ama bu, sevdiğim ya da âşık olduğum anlamına gelmiyor.
Bazı insanlar gider, duygu kalır.
Bazı hikâyeler biter, saf hissettiğin duygunun etkisi bitmez.
Benim hissettiğim şey biraz buna benziyor.
Bir zamanlar o kadar yoğun yaşanmış bir duyguydu ki, belki de üzerine bir kütüphane dolusu satır yazılabilirdi. Zamanla o duygu kendini tüketti, dönüştü ve yerini sadece hatırasına bıraktı.
O yüzden serzenişim kişiye değil, biraz da yaşanamamış ihtimallere...
Merak etmeyin, takılı kalmak başka şeydir; yaşanmış bir duygunun izini inkâr etmeden hatırlamak başka. ??
Ben ikinci taraftayım.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta