DERLERDİ DE İNANMAZDIM
Ağaçlar, ayakta ölürmüş,
Derlerdi de inanmazdım.
Benim canım kara gözüm
Her şeyimsin aşkım, özüm
Yemin olsun sana sözüm
Yürek sesim dile geldi
Seninleyken dünya baldı
Bildiğin gibi değil,
Sevdim seni çok sevdim,
İşim gücüm sendin,
Yendi beni fendin,
Gece gündüz düşündüm,
Köpekler gibi süründüm,
Ateş yakarmış, deniz boğarmış,
Akrep sokarmış, kanser süründürürmüş,
İnce hastalık öldürürmüş,
Geçtim bunları, kafama takmadım da,
Geçtiğim yollarda bir tek sana takıldım,
Saçların senin olsun, bakışına çarpıldım,
Beni gözden çıkarmışsın,
Kutlamak lazım,
İyi iş başarmışsın,
Kolaysa özünden de çıkar,
Bütün yollar Roma’ya çıkıyorsa,
Mantık olarak sana da çıkıyor diyemedim,
Seninle hiç bir şey olamayız canım,
Seninle olamayız,
Sen, inle!
Diyemem canım,
Canım seninle,
Hiç bir şey diyemem...
ah! ah ki ah!
körpe yavrucağa nasıl kıydın şerefsiz!
göz koyup, iğrenç tuzaklar kurdun,
hadi geçtim dinini, imanını, Allah’ını, kitabını,
senin hiç anan, bacın, haysiyetin, şerefin de mi yok!
meymemetsiz, kişiliksiz, yüz karası herif!
Bir kız bana abi dedi,
Hiç bu kadar ezilmemiştim,
Kolay mı abi olmak,
Bir defa sorumlulukları var,
Kollamak, gözetlemek,
Kol,kanat germek,
ŞİİR: Muhip Erdener SOYDAN (babam)
Doğum tarihi: 20 Ekim 1943
Ölüm tarihi: 15 Ekim 1986
Düşündüm de, anadan doğma çırılçıplak,
Sen Havva olsaydın ben de Adem,
Derdim ki, haydi uzat bana ballı dudaklarını,
Şöyle bir güzel kendimi ödüllendireyim,
Kokun, nefesin bulaşsın her yanıma,
Gözlerine dudaklarımla sürme çekeyim,




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!