Söyle kız, yaşadığın yer krallık mı devlet mi?
Cinaslı kafiye misin, tatlı, ballı şerbet mi?
Tadımlık kavun musun, doyumluk şeker pare mi?
Yoksa kalbimi esir alıp, kanatan yare mi?
Daha düne kadar yüzümüz güler, gözlerimiz bayram ederdi,
Sevincin adıydın sen, yaşamın, huzurun kaynağı,
Dünyanın en güzel kumsalı, leziz suları,
Toprağından kumdan kaleler yaparlardı çocuklar,
Sevinçlerine diyecek olmazdı, her yer ışıl ışıl olurdu,
Bayramlık giysilerini giyerlerdi seni görenler,
Gözlerine bakınca, dünyalar benim oldu,
O bunu bilmeyecek, bakışı sonum oldu...
Kurşundu deldi geçti, en yaslı şarkıdayım,
’Sus! ’ dedi gonca gülüm, ben nasıl şakıyayım?
ŞİİR: Muhip Erdener SOYDAN (babam)
Doğum tarihi: 29 Ekim 1943
Ölüm tarihi : 15 Ekim 1986
İnler gönül hicranınla, aşk-ı türabınla yanarım.
Gülme yahu öyle deli deli,
Gözünü seveyim bakma alaycı gözlerle,
Ay bir tuhaf oldum, şimdi çıldıracağım,
İçim mi geçmiş ne, neredeyim?
Yoksa sen miydin hızlı tren gibi geçip giden üstümden?
Uykum yine arsız arsız
Sana kaçmış,
Vay namussuz vay,
Bilseydim,
Başlık parası da isterdim...
Hani sen şimdi çok uzaklardasın ya,
Aramızda kimbilir kaç asır saat farkı var?
Sen öğlen vakti güzellik uykusundayken,
Ah ulan benim deli aklım,
Ben yine seni düşünürüm,
İçimi bir hüzün kaplar, üzülürüm.
Moralim eksi sıfırın altında,
Kolum, kanadım kırık,
Yanına gideyim diyorum da,
Bu kez de cesaretim kırık.
Şöyle bir baktım da resmine,
"Var ol sen!" dedin ya, ah canım benim,
Beni de düşünürmüş, gel seni bir seveyim,
İki oda bir salonum, en sevdiğim koltuğum,
Bazen canımı acıtan inatçı dikenli topuğum,
"Var ol sen!" dedin ya, seninle dolu her bir yanım,
Ah nasıl da delicesine akıyor kanım.
Ah o tebessümün yok mu,
Var ya, ölüyü diriltir.
Ya o buğulu gözlerin,
Adamı kalpten götürür.
Seni bir kerecik görsem,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!