Yaşanmamış Aşkların Şairi’yim, aşığım
Gece gündüz fark etmez, şiir dolu kaşığım
Adaleti severim, asla Hak’tan ayrılmam
Gerçekleri yazarım, sanmayın dolaşığım
Gökyüzüne asarken yalnızlığımın senfonisini,
Kaydıraktaki bir çocuğun korkusuyla sevinci arasında,
Gidip gelmelerime denizin git gelleri de eklenince,
Uzaklardan bir martı alaycı alaycı nasıl da bakıyordu,
O gak! derken guk! dedim,
Beni sevmiş olmalı,
Aşağıda okuyacağınız yazı tamamen gerçek olup rahmetli babam Muhip Erdener SOYDAN’ın hayatının bir bölümünü kaleme aldığı, ancak babamın ölümünden sonra hatıra defterini okuduğumda öğrendiğim ve olduğu gibi aktardığım trajik bir aşkın hatırasını anlatmaktadır.
ZAMAN
On dokuz yaşında lise öğrencisi, hayatı toz pembe gören bir çağdaydım. Yıl, 1963 başlangıçları idi. Ayla ile arkadaşlığımız bir yıla yakın bir zamandır devam ediyor, gün geçtikçe bambaşka hisler bizi birbirimize görünmeyen iplerle bağlıyordu.
Canımın derdine düşmüşüm,
Düşmüşüm çıkmaz sokaklara,
Sokaklara çıkmam o halde,
O halde tek kurtuluş namaz...
Yakamı bırakırsa zaman...
Çok güzelsin desem,
Klasik kaçacak,
Seni alır giderim desem,
Adım hayduta çıkacak,
Öperim desem,
Bir sapığın olacak,
Örümcek ağına dolanmış ipim,
Zamansız, ayarsız, çekilmiş pimim,
Ateşli hastalık geçirmiş gibi,
Ben bende değilim, karanlık dibim…
Şöyle bir düşündüm, nedir bu halim?
Noktalısı, virgüllüsü, ünlemlisi, ünlemsizi,
Her dilde yazılı tüm harflerde adın var,
Soyadının hükmü yok, soyun zaten asil,
Şımarma kızım hemen,
Nice güzeller bir gecede eridi,
Ah benim kör talihim,
Kemiğim kırılsa candan sıyrılmaz,
Mayına bassam, ayağım kopar da,
Gövdem ayrılmaz…
Anamdan çırılçıplak doğduğumda,
ŞİİR: Muhip Erdener SOYDAN (babam)
Doğum tarihi: 29 Ekim 1943
Ölüm tarihi : 15 Ekim 1986
Seni gördüm anladım ki sensiz hiç yaşamam
Bu kalbimi inan ki, ben sensiz asla taşımam
Hayat yorgunuyum, sanki katar’ım
Dertlerimi hep içime atarım
Çile deryasında dibe batarım
Yıkılası dünya, ne yaptım sana.
Daha düne kadar şekerdim, baldım,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!