Rüya mıydı, serap mıydı bilemedim,
Baktığım her yerde gözlerindi karşıma çıkan,
Dengemi kaybedip paldır küldür caddenin ortasına düştüğümde,
Bir araba üstümden geçti,
Kalkamadım yerden, "ah kalbim!" dedim.
Ceylan gözlüm, şirin sözlüm,
Haydi, şimdi sevgiden bir uçurtma yap kendine,
Sal gökyüzüne,
Kanadına takılan ben olayım,
Garip garip yüzüme bakma öyle,
Bu mevsimde uçurtma mı olur diye,
Ben onu bunu bilmem,
Bir seni bilirim,
Bir de zamansız aklıma gelişlerini,
Ellerini tutmuşluğum hiç olmadı,
Oldu dersem yalan olur,
Olsaydı bırakmazdım, o da ayrı konu,
diyecek söz kalmadı, ne konuşsam nafile
nafile geçti ömrüm, hüzünlerden kafile
kafile çile taşır, lakin bir yerde dursa
dursa hiç konuşmasa, sakin sakin otursa
otursa bir köşede hatırımı sorar mı
Yanağı gamzeli, gözleri kara,
Nasıl anlatayım düşürdü dara,
İçime birikti zehirden damla,
Daha da geçmedi kocaman yara.
Çalınsın davullar, oynasın eller,
'Sen gel ! başka bir şey istemem 'dedi.
Beni adam yerine koymuş, gitmem mi ?
'Canımsın, sabaha ordayım 'dedim.
Buluştuk, doyasıya sarıldık…
Sonra da kolumdaki saati çıkarıp yere fırlattım,
İşte dedim, zamanı da durdurduk…
Her yerde aynı şarkı, Ali, Ayşe’yi köpek gibi seviyormuş,
İyi de, bana ne bundan, saygı duyarım tabi de,
Kıza da sormak lazım, gönlü kimdeymiş?
Bilmem ben kendi ateşimden başkalarını,
Aç kurtlar gibi hazır kıta seni bekleyen benim,
Dilime yapıştı dur durak bilmez kelimelerim,
Tıpkı mevsimler gibi,
Bir zamanlar ben de yazdım,
Hem yazdım hem okudum,
Kendi hikâyemi.
O zamanlar güzeldi her şey,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!