İlk kez birine inandım,
Düştüm sandım;
Bazen düşmeden insan
olamıyormuş.
Hata yaptım dedim kendime,
Oysa hatayı sevmek değilmiş,
Hata; Sevgiyi hak etmeyene
Kalbini istemekmiş.
Kimse kimseyi sevmez,
Ama herkes severken
biraz eksilir.
Çünkü sevgi,
Almadan önce verir
Ve en çok verenler
En sessiz kayıplardır.
“Bir daha asla kimseye inanmıyorum”
Diyenlerin sesini çok çıkarır,
Ama geceleri
Kalpleri daha çok konuşur.
Hepsi yalan söyler kendine,
Çünkü kalp,
Kırıldığını unutmaz
Ama sevmekten vazgeçmez.
Yine inanırız…
Yine yanılırız belki,
Ama merhamet durdukça yürekte
Bu kader kararlı.
İyi insanlar,
En çok incelenlerdir;
Çünkü kötülüğü
Kendilerine konduramazlar.
Kaybetmeyi öğreniriz zaman,
Susmayı, içine akıtmayı,
Güçlü görünmeyi…
Ama kalp güçlenmez,
Sadece sessizleşir.
Hayat bir kalp ritmi gibi,
Bazen hızlanır mutluluktan,
Bazen acıyla yavaşlar.
İnişlidir, çıkışlıdır,
Düz çizgi yalnızca
Ölülere aittir.
Ve biz…
Attığı süre boyunca yaşayan kalpler,
Her isteğine rağmen
Yine de severiz.
Çünkü insanı ayakta tutan şey
kazandıkları değil,
Vazgeçemedikleridir.
Kayıt Tarihi : 23.03.2026 23:54:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!