Uykusuz Satırlar Şiiri - Gecenin Efendisi

Yolun sonundayız sevgili…
Bunu söylemek bile ağır geliyor artık dilime,
Bir zamanlar yan yana yürüdüğümüz o yollar
Şimdi ayrı yönlere götürüyor ikimizi istemeden.
Ne kadar sustuysak o kadar büyüdü içimizde
Birbirimize söyleyemediğimiz o güzel cümleler.

Belki de bizim en büyük kaybımız
Birbirimizi sevmediğimiz değil,
Sevdiğimiz hâlde sevdamızı koruyamadığımızdı.
Gözlerin hâlâ eski hatıralarımızı ararken
Ellerimde senden kalan o tek sıcaklık
Yavaş yavaş soğuyor şimdilerde.

Yolun sonundayız sevgili…
Artık hangi kapıyı çalsak geçmiş çıkıyor karşımıza.
Bir fotoğraf, bir şarkı, bir sokak köşesi
Bizi yeniden aynı zamana götürüyor sanki.
Fakat zaman geri dönmüyor sevgili,
İnsan da kaybettiğini yeniden bulamıyor.

Sana kızamıyorum bile artık,
Kendime de söyleyecek sözüm tek bir söz kalmadı.
Belki ikimiz de elimizden geleni yaptık,
Belki de en büyük hatamız
Birbirimizi kaybetmemek için savaşırken
Kendimizden umarsızca vazgeçmemizdi.

Yolun sonundayız sevgili…
Şimdi geceler eskisinden daha uzun,
Sabahların bile bir anlamı yok artık sensiz.
İçimde yarım kalmış bir hikâye var,
Dilimde söyleyemediğim son bir cümle var.
Gitme desem kalmayacağını adım gibi biliyorum,
Kal desem de eskisi gibi olmayacağını…

Sen gittin, tüm şiirler sustu sevgili…
Kalem küstü, kâğıt adını yazmaktan vazgeçti.
Uykusuz geceler çöktü yazdığım tüm satırlara,
Mürekkebin her damlası seni anlattı,
Artık ne yazsam sana çıkıyor tüm yollarım ve satırlarım,
Ne söylesem yarım kalıyor sesimde ve kalemimde.

Ve şimdi elveda sevgili…
Sana değil, içimde büyüttüğüm sevdana veda ediyorum.
Bazı aşklar bitmez, yalnızca insanın içinde susar.
Bir gün beni değil, seni nasıl sevdiğimi hatırlarsan,
Bil ki ben seni hâlâ unutmadım;
Sadece yokluğuna alışmayı öğrendim.
Sen gittin sevgili, ben sustum…
Çünkü bazı vedalar unutulmaz,
İnsanın içinde ömür boyu kapanmayacak büyük bir yara açar sadece hoşçakal sevgili… hoşçakal…..