Mazide Kalan Satırlar Şiiri - Arzu Uschi

Gece yine sessizdi...
Kadın pencerenin önüne oturdu...
Elinde yıllardır sakladığı o eski günlük vardı...
Kapağı yıpranmış..
sayfaları gözyaşı kokuyordu...

Bir zamanlar içine bir adamı sığdırmıştı...
Şimdi ise sadece anılar kalmıştı içinde...

Defteri yavaşça açtı...
Eski tarihler çıktı karşısına...
Kurumuş çiçekler...
yarım cümleler...
Kurumuş gözyaşları...
taşınamayacak kadar ağır hisler…

Bir sayfada şöyle yazıyordu...

“Onsuz yaşayamam.”

Kadın uzun uzun baktı o cümleye...
Sonra hafifçe gülümsedi...

Çünkü insan bazen...
bir zamanlar öldürür sandığı acının içinden sağ çıkabiliyordu...

Kalemi eline aldı...
Belki de son kez yazacaktı o deftere...

Ben seni çok sevdim...
Gençliğimi verecek kadar...
kendimi unutacak kadar sevdim...
Bir mesajına dünyayı sığdırdım bazen...
Bir ‘iyi geceler’ine bütün kalbimi…

Ama şimdi dönüp bakınca görüyorum...
ben en çok...
beni sevmeyen bir ihtimali beklemişim....

Durdu....
Gözleri doldu ama ağlamadı bu kez....
Çünkü bazı yaralar artık kanamaz...
sadece iz bırakır...

Devam etti:

Sen gidince dünya durur sanmıştım....
Durmadı....
Sabah oldu....
Kahveler yine soğudu masalarda...
İnsanlar yine güldü sokaklarda...
Ve ben…
Ben sensiz de nefes alabildim.... !

İlk zamanlar buna üzülmüştüm...
Şimdi teşekkür ediyorum...

Kalemin ucu titredi....

Teşekkür ederim gittiğin için...
Çünkü sen kalmış olsaydın...
ben kendime hiç dönemeyecektim....
Hep seni bekleyen o kırılmış kadın olarak kalacaktım...

Oysa şimdi aynaya baktığımda...
ilk kez seni değil...
kendimi görüyorum....

Odada derin bir sessizlik vardı....
Ama bu kez can yakan değil...
iyileştiren bir sessizlikti....

Kadın son kez defterin sayfalarını çevirdi...
Bir zamanlar uğruna sabahladığı adam...
şimdi sadece mürekkep olmuştu...
Ne sesi kalmıştı içinde...
ne kokusu...
Aşk bitmişti...
Geriye yalnızca yazılar kalmıştı...

Defteri kapattı....
Parmaklarını kapağında birkaç saniye gezdirdi....
Sonra fısıldadı:

“Sen artık mazisin.”

Ayağa kalktı kadın...
Dolabın üstünden yeni bir günlük aldı....
Bembeyaz sayfaları vardı...
Hiç ağlamamış gibiydi...

İlk sayfayı açtı...
Uzun süre düşündü...
Sonra bu kez geçmişi değil...
geleceği yazdı:

Bir gün yeniden seveceğim...
Ama bu kez kendimi kaybetmeden...
Birinin gitme ihtimaliyle küçülmeden...

Küçük bir ev istiyorum...
Cam kenarında çiçekler olsun...
Sabah kahvesini huzurla içeyim...
Kendimi açıklamak zorunda kalmadığım insanlar biriksin hayatımda...

Ve biri gelsin bir gün…
Beni yaralarımdan değil..
iyileşmiş halimden sevsin...

Kadın gülümsedi sonra...
İlk kez içi acımadan bir isim düşündü...
İlk kez geçmiş omzundan indi sanki...

Eski günlükleri bir kartona kaldırıldı...
Çünkü bazı hikâyeler yeniden başlamaz...
Sadece kapanır...

Ve o gece bir kadın...
bir adamı unutmadı belki…
Ama onsuz yaşayabileceğini öğrenerek
yeniden doğdu...