Mutlu Olmayı Seçtim Şiiri - Arzu Uschi

Bazı insanlar vardı hayatımızda…
Sözleri yumuşak,...
bakışları tanıdıktı ..
ama kalpleri uzaktı...
Yanindalar gibi yapan..
Seviyormuş gibi görünen...
Givenirsin aptalca...
Çünkü sen seviyordun...
Güvenmeyi seçmiştin..
En kırılgan yerlerimi biliyordu..
orada çiçekler büyütmek yerine, sessizce üstünden geçti...
Bile istiye!!!
Anlamak kolaydı oysa …
Çünkü anlatmıştım..
Yapma lütfen demiştim...
ama o zor olanı seçti !!!
görmezden gelmeyi...
Yargılamayı...
Anlamamayi...
Bencil bir şekilde , saadece kendi duygularini düşünmeyi...
Bir süre sustum...
Sessiz kaldım...
Altan aldım...
Izledim...
Sustum !
İnsan bazen, değerinin sesini kısmayı öğreniyor çünkü...

“Belki ben abartıyorum,” dedim...

“belki de böyledir sevmenin şekli…” dedim...

Ama içimde bir yer, usulca başını salladı:
“Hayır,” dedi,
“bu eksilmek.”
Kendinden eksiliyorsun...

Sonra anladım !
herkes kalmak zorunda değil hayatımda...
Bazıları sadece geçmeyi bilir,
bazıları iz bırakır,
Iyi ve kötü ..
Ve
bazılarıysa yük olur...
Yüreğinde ..
Ruhunda...

Ve bir gün,
kimseye kızmadan,
kimseyi suçlamadan
kapıyı araladım...
Gitmek isteyenlere yol verdim...
Çünkü bazen en büyük iyilik,
tutmak değil…
bırakmaktır...

O gün fark ettim:
kimsenin yokluğu beni eksiltmedi...
Aksine, içimde ağırlık yapan ne varsa
bir bir azaldı...
Meğer eksilen onlar değilmiş,
beni yoranlarmış...

Kendime döndüm sonra...
ilk defa gerçekten...
Aynada gördüğüm o kişiye
yabancı gibi değil,
dost gibi baktım...
Değer verdikçe kendime,
hayat da bana daha nazik davranmaya başladı...

Ve bir sabah,
içimde sessiz ama güçlü bir cümle doğdu:
“Ben, kendimi seçiyorum.”

İşte o gün…
her şey değişti...

Kendi kendime mutlu olmayı seçtim