Hayat, yüksek doz alınmış bir ilaç gibiydi;
Alkolle bile susturmayan, öldürmeyen değil mi?
Morfinin etki etmediği bedenimdi
Söz sana eşiğinden geçmeyendim..
Yüreksizdim ki ...
Okuduğum lanet bendim,
her satırında kendime rastladığım bir hikâye…
ve ben sonunu bile bile ümit yoktu değil mi..
aynı yangının içinde kaldım...
Aradım, farz et…
Hatalarım vardı elbet.
Ama insan bazen…
Suratına kapanan bir telefonda susarmış..
Unutma gurur savaşım yoktu egoda ..
peşinden koşmadım çocuk gibi..
Bu kez sustum ..
Olduramadığım hayatın içinden çekilerek ..
Avuçlarına bıraktım biraz vicdan ..
Damarlarımda gezinen ilik bile sevmedi be...
Sevme benim sevdiğim gibi...
Kayıt Tarihi : 8.05.2026 01:11:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!