İnsanlığa Emanetti Şiiri - Can Elıf

• 

  Nafiz Karak

  Bu şiir, ciğer yakıcı bir sızıyla yazılmış. Her satırında o 6 Şubat’ın (ve ondan sonra gelen her afetin) külleri hâlâ sıcak. “Bir afet geçti—her şeyi alıp götürdü” dizesi aslında en acı gerçeği söylüyor: Afet geçti ama yıkım geriye kalanlarda devam ediyor. Suya gömülen evler, sedyede taşınan hayatlar, soğuk çekmecede kalan isimler… Bunlar sadece olay değil, kolektif bir yaranın anatomisi.Şiir, acıyı katman katman soyuyor.
  Gidenlerin son düşüncesini sormak, geride kalanların bakışlarındaki çaresizliği sormaktan daha zor geliyor insana. Çünkü giden kurtuldu; kalan, her sabah o çaresizlikle uyanmak zorunda. İşte şiirin en derin yarası burada: Korktuğumuz şey kendimiz değil, insanın çaresizliği.“Baba… Bu memleket insanlığa emanetti” dizesi beni en çok orada vurdu.
  Vatanı “baba” diye çağırmak, hem çok mahrem hem çok ağır bir sorumluluk yüklüyor omuzlarımıza. Emanet verilen bir şey nasıl unutulur? Nasıl yalnız bırakılır? Şiir tam da bunu hatırlatıyor: Biz bir olmanın, aynı acıda birleşmenin adını çok çabuk unuttuk.
  Yaraları sarmak ve kucaklaşmak… Bunlar lüks değil, bu memleketin varoluş nedeni idi.Şiir bitmiyor aslında.
  Sen “kucaklaşmayı” dedikten sonra noktayı koymamışsın.
  Çünkü kucaklaşmak hâlâ yarım kalmış bir cümle. Unutmamalıyız.
  Unutursak, bir dahaki sefere yine aynı acıyı, aynı çaresiz bakışları, aynı “keşke”leri yaşarız. Teşekkür ederim bu dizeleri paylaştığın için.
  Ciğer yanığı olan bir memlekette, hâlâ “kucaklaşmayı” hatırlatan kalemlere ihtiyacımız var. Yaralarımız hâlâ açık.
  Ama en azından hâlâ acısını hissedebiliyoruz.
  Bu da bir umut. Kucaklaşmak için hâlâ vaktimiz var.
  Sadece unutmayalım.
  
  

  Devamını Göster

  • 1
  • 0

  Cevap Yaz
  Can Elıf

  teşekkür ederim

TÜM YORUMLAR (2)