Şiir önce suya düştü
Ellerin kirliydi;
Avuçladın suyu
Tenini yıkadın, su kurudu...
Bulut oldu şiir,
Evet,
Bu kenti terk etmelisin sen!
Bu kent batacak birazdan,
Kimsenin haberi yok!
Terk etmelisin,
Yoktun,
Gün boynunu bükmüştü
Umurumda değildi renkler
Görebildiğim;
Bir tek kaybolan günün renkleriydi…
Derler ki kimileri yalnızlığı sever,
Yalandır, inanma yüreğim!
Yalnızlığı sahibi sevsin...
En yalnız halimde bile seninleyim,
Ben, hiç senden yoksun olmadım,
Ekimde bu soğuk!
Sanki zemherinin ortası.
Daha yapraklar bile kızarmamış,
Dökülmemişti oysa...
Keşke başımdaki bela bir tek sen olsaydın,
Seni sevmek kolay iş,
Yüreğimin dikine giderim,
Hepsi bu!
Ama yaşamak kadar ağır bir yük var omuzlarımda,
Dalgındın sen, temmuzun ortasında üşüyordu gözlerin
Deli bir düş gibi dolanıyordun sokakta
Birden aklına düştüm,
Benim içim titredi, ürperdim…
Deli bir düş gibi dolanıyordum aynı sokakta,
Gittikçe her şey sana benziyor;
Silik bir iz,
Unutulmuş bir şarkı,
Sahipsiz bir gün,
Yorgun ve kirli elleri gibi bir işçinin
Gittikçe sana benziyor hayat...
Derler ki karanlık bir başına üşümektir
Ki üşümek biraz ölmekse
Hadi bir ses ver,
Tut yüreğimden, bir nefes ver
Öldürme beni...
Sebep yoktur
Hacet de değildir sebep
Rüzgâr nasıl değiyorsa tenine sualsiz;
Sevdan öyle değiyor yüreğime…
Çok değil,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!