54- Te Got Were Şiiri - Ali Fırat Dicle

54-TE GOT: WERE

Bêriya te êdî ne tenê bayek e evîndara min…
Kûlên agirê kevn in ku li ser ciğerên min rûniştine.
Di her nefesê de hinekî din rabirdû di hundirê min de diçike.

Dilê min wek stasyonek terkkirî ye.
Li ser rêyên wê salan e tu trên ne rawestaye.
Tenê zengil…
Tenê rawestan…
Tenê dengvedanên ku ji te mane…

Bi rastî ez dereng nehatim ba te.
Ez xwe winda kirim.
Di kuçeyên şaş de mezin bûm.
Di destên şaş de bêdeng mam.
Di aynayên şaş de li rûyê xwe geriyam.

Lê tu… Heta di tariyê de jî derdiketî pencereyê,
Ronahiya dawî bûyî ku li benda min mabû.
Ez nehatim…
Ji ber ku jiyan hilweşiyeke nedîtbar e ku dikeve ser milê mirov.
Her ku dimeşî, hinekî din dikişîne erdê.

Tu dizanî?
Hin şevan dema navê te di hundirê xwe de dibirim,
Min hest dikir ku hestiyên sînga min dişikestin.
Wekî ku dilê min Ji bo ku bigihîje te, Ji hundirê laşê min lê dixist.

Dem çi bû ku em jê re dibêjin dem?
Celladek kor ku stûya me digire.
Her tişta ku em jê hez dikin
Bi hêdî hêdî ji destê me distîne, Dizikek bêdeng.

Salan bê te wek baran ketin ser porên min.
Di bin çavên min de demên bêxew mezin bûn.
Ez hinekî dişibiya her kesî,
Lê qet nedişibiya xwe.
Ji ber ku mirov dema ji yê ku jê hez dike dereng dibe,
Pêşî dengê xwe winda dike.
Piştre kenê xwe.
Piştre sedema jiyanê.

Heta dema ku li te difikirîm jî ez westiyayî dibûm.
Ji ber ku bêriya te ne wek hilgirtina keviran e,
Wek hilgirtina kevirê gorê ye li ser piştê.

Dîwarên ku di navbera me de hatin avakirin
Ne ji betonê bûn evîndara min.
Ji poşmaniyê bûn…
Ji “xwezî”yan.
Ji wan gotinan ku qet nehate gotin.
Û her ku ez li wan dîwaran hilkişiyam,
Ne destên min,
Ruhê min xwîn dikir.

Carinan nîvê şevê hişyar dibûm.
Di hundirê odeyê de tu tişt tune bû,
Lê tunebûna te
Wek halekê ku li stûya min girêdayî be dihejya.
Tu dizanî çima mirov ji yê ku jê hez dike dereng dibe?
Ji tirsê.

Ji ber ku dizane ger kêfxweş bibe dê winda bike.
Ji ber ku dema bi rastî dest li kesekî dikeve,
Fam dike ku êdî nikare tenê bimîne.
Ez dema ber bi te dihatim,
Hemû tirsên xwe
Wek gor li ser piştê xwe hildigirtim.

Piştre tu li min nihêrî.
Wisa li min nihêrî ku…
Hemû zivistanên ku salan di hundirê min de dipûsiyan, Heliyan.
Min fêr bû Ku çavên mirovekî
Dikarin mirovekî din dîsa vegerînin jiyanê.
Tu gotî: “Were.”
Û ez cara yekem bêyî ku bixwazim bimirim, giriyam.
Di wê kêliyê de dinya bêdeng bû.
Saet rawestan.
Heta ezmên jî nefesa xwe girt.
Ji ber ku hin gihiştin
Tenê civîna du mirovan nîne.
Jinûve jidayikbûna du jiyanên nîvîmayî ye
Di hundirê hev de.

Niha ez li tenişta te me.
Westiyayî. Kêm bûyî. Hinekî şikestî.
Lê cara yekem bi rastî.

Bêriya te hîn jî li rûyê min dixe.
Lê êdî minê neêşîne.
Ji ber ku destên te gihiştine birînên min.
Û mirov carinan ji bo rizgarkirina temenekî,
Tenê hewce ye bibihîze ku tê hezkirin.
Ez dereng hatim evîndara min…
Lê ji min bawer bike,
Heta ku ez gihiştim te,
Tu tiştê ku min jiyaye
Nikare jê re bê gotin: “jiyan.”

20.12.2007