İlk Kez Gerçek Şiiri - Ali Fırat Dicle

İLK KEZ GERÇEK

Özlem,
Ciğerlerime çöken yangın külü.
Her nefeste biraz daha batan.

Kalbim,
Terk edilmiş istasyon.
Sadece pas,
Sade bir bekleyiş,
Kimsesiz yankılar…
Karanlık pencerede
Bekleyen son ışık.

Zaman
Boğazımıza sarılmış kör cellat.
Öldürmeden yavaş yavaş
Elimizde tüketen sessiz bir hırsız.

Herkese benzedim biraz,
Benzemedim bir tek kendime
Önce sesimi kaybettim
Sonra gülüşünü.
Sonra yaşama sebebimi.

Yokluğun
Boğazımda düğümlenmiş
Sallanan bir ip.
Patlamaya hazır
Korkudan.

Gözlerin…
Öyle bir baktın ki
İçimde çürüyen kışlar çözüldü.
Yeniden döndürebilirmiş hayata,
Sen gel dedin.
İlk kez Ölmek istemeden ağladım.

Gökyüzü tuttu nefesini yerime.
Yarım kalmış hayatın
Yeniden doğması.
Yanındayım.
Yorgun.
Eksilmiş.
Biraz kırılmış.

Yüzüme vuruyor özlem.
Acıtmıyor canımı.
Değdi yaralarıma ellerin
Geç geldim…
İlk kez gerçek.

20.12.2007