141- Sevdiğimi İnkar Edersem

141- SEVDİĞİMİ İNKAR EDERSEM

Seni sevdiğimi inkâr edersem
Meydanlar boşalsın önce.
Kalabalıklar kendi sesinden korksun,
Bayraklar rüzgârı unutsun,
Duvarlara yazılmış bütün itirazlar
Bir gecede silinsin.

Ben yalnız bir kadını sever gibi sevmedim.
Bir ülkenin içinden geçerken
Yaralı bir çocuğun gözlerinde gördüğüm
Yaşama sevincini,
Ekmeğini bölüşen yoksulun avucundaki sıcaklığı,
Yenilmiş ama boyun eğmemiş insanların
İnatçı suskunluğunu da sevdim sende.

Adın bazen bir sığınak oldu bana,
Bazen kuşatma altında kalmış bir şehir.
Ben sana bakarken
Yalnız yüzünü görmedim,
Kırılmış köprüleri,
Yarım kalmış türküleri,
Sabahı bekleyen işçileri de gördüm.

Aşkımı inkâr edersem bir gün,
Tren garlarında sabahlayan emekçiler adına,
Elleri nasır tutmuş insanlar adına,
Eve dönmeyenlerin ardından bekleyen anneler adına
Utansın dilim.

Bir saat dursun yalnız zamanı göstermek için değil,
Adaletin gecikmesini hatırlatmak için.
Bir nehir aksın yalnız su taşımak için değil,
Unutulanların adını uzak denizlere götürmek için.

Ben seni öyle sevdim.
Bir meydanda dağıtılan bildiriler gibi
Elden ele çoğalarak.
Bir yasak cümlenin
Karanlıkta fısıldanması gibi.

Bir gün seni inkâr edersem
göğsümdeki kalp
Yalnız kan pompalayan bir et parçasına dönüşsün.
İnsan inandığı şeyi inkâr ettiği gün küçülür.

Biliyorum, senin adın geçince içimden
Yalnız bir kadın geçmiyor.
Bir tarih,
bir direniş,
Yarım bırakılmış devrimler,
Meydanlarda susmayan sesler,
Yasaklara rağmen büyüyen umutlar geçiyor.

Senin adın,
bir insanın adından çok,
Yenilmemek için direnen bir halkın hafızası gibi düşüyor içime.

Bu yüzden seni unutmak, bir aşkı geride bırakmak değil,
Uğruna bedel ödenmiş bütün düşleri,
Kurulmadan yıkılmış bütün yarınları,
Karanlığa teslim etmek olurdu.

Sende yalnızca seni sevmedim...
Adalete olan inadı, eşitliğe duyulan özlemi,
Daha güzel bir dünyanın ihtimalini de sevdim.

01.05.2004