İkileleden Sevmek Şiiri - Ali Fırat Dicle

İKİLEMEDEN SEVMEK

O ilk temasın büyülü kokusu
İlki en derin iz bırakan,
Sonrası sadece yankı,
Bir anı taşır hafifçe,
İkilemeyen
Parfüm olmaya hazır bir buket çiçek.

Farklıyız be gülüm,
Keskin ve kararlı.
Dosdoğru, düpedüz bir çizgide,
Çatallanmaz içimiz.
Deneyimsiz geldik bu dünyaya,
Öylece çekip gideceğiz,
İkilemeden

Tam alışmışken ağırlığına dünyanın,
Öğrenmişken yaşamın ince oyunlarını,
Ani olacak son nefesimiz.
Ne kışın ayazı,
Ne yazın kavurucu sıcağı,
Ne de baharın en aldatıcı gününde
İkilemeyecek tek bir an.

Ne aynı olan iki öpücük var,
Ne de ilk bakışın tekrarı.
İlk sen deyişim
Dilimin ucunda bir daha
Aynı titremeyi bulamayacak.
Her kelime bir kere yanar içerde,
Sonra küle döner,
Külden doğan yeni kelimeler
Başka bir ateşte yanacak.

Seninle geçen her dakika
Bir kereye mahsus mucize.
Sanki yarın yokmuş gibi,
Sanki dün hiç olmamış gibi.
İlk ve son defa kokluyormuşum gibi.
Öyle zaten.

Bir gül daha düşsün kalbime
Fark etmez hangi mevsimde.
Düşsün yeter ki,
Ben o düşüşü
Bir daha asla yaşayamayacağımı bilerek
Tüm varlığımla karşılayayım.

Öldüğüm gün, eğer sorarlarsa...
En çok neyi özledin?
İlkleri… Diyeceğim.
Hiçbirinin ikilemediğini bile bile
Yine de bütün kalbimle yaşadığımı.

24.06.2011