37- İkilemeyen Şiiri - Ali Fırat Dicle

37-İKİLEMEYEN

İlk damla gibi değdi içime,
O ilk temasın büyülü kokusu
İlki en derin iz bırakan,
Sonrası sadece yankı,
Bir anı taşır hafifçe, ikilemeyen
Parfüm olmaya hazır bir buket çiçek.

Farklıyız be gülüm, keskin ve kararlı.
Dosdoğru, düpedüz bir çizgideyiz,
Hiçbir şey çatallanmaz içimizde.
Hiçbir ders aynı yarayı iki kez açmaz,
Hiçbir sevinç de aynı tadı yeniden sunmaz.
Deneyimsiz geldik bu dünyaya,
Öylece çekip gideceğiz, ikilemeden

Tam alışmışken dünyanın ağırlığına,
Tam öğrenmişken yaşamın ince oyunlarını,
Ansızın vereceğiz son nefesimizi.
Ne kışın ayazında, ne yazın kavurucu sıcağında,
Ne de baharın en aldatıcı gününde
İkilemeyecek tek bir an bile.

Bir gül düştü sanki
Açık duran kalbimin tam ortasına,
İkilemeden.
O düştüğü yerden bir daha
Hiçbir çiçek aynı yerde açmayacak.

Ne aynı olan iki öpücük var,
Ne de ilk bakışın tekrarı.
İlk “sen” deyişim
Dilimin ucunda bir daha aynı titremeyi bulamayacak.
Her kelime bir kere yanıyor içimde,
Sonra küle dönüyor,
Külden yeni kelimeler doğsa da
Onlar da başka bir ateşte yanacak.

Seninle geçen her dakika
Bir kereye mahsus bir mucize.
Tekrarını istesem bile
Zamanın eli buna izin vermiyor.
Çünkü zaman da biliyor ki...
En güzel şey,
Bir daha asla aynı olmayacak olandır.

Bu yüzden tutuyorum ellerini
Sanki yarın yokmuş gibi,
Sanki dün hiç olmamış gibi.
Bu yüzden kokluyorum boynunu
İlk ve son defa kokluyormuşum gibi.
Çünkü öyle zaten.

İkilemeyen bir hayatta
İkilemeden sevmek
En büyük cesaret.

Bir gül daha düşsün kalbime
Fark etmez hangi mevsimde.
Düşsün yeter ki,
Ben o düşüşü
Bir daha asla yaşayamayacağımı bilerek
Tüm varlığımla karşılayayım.

Ve öldüğüm gün, eğer sorarlarsa...
“En çok neyi özledin?”
“İlkleri… Diyeceğim.
Ve hiçbirinin ikilemediğini bile bile
Yine de bütün kalbimle yaşadığımı.”

24.06.2011