ADINLA YANDIM
Adınla yandım
Külleri avuçlarımda saklayarak
Karda ve rüzgârda
Üşüyen bir kuş gibi titreyerek
Nehir özleminle akıyor
Ay ışığını sürükleyip uzaklara
Kan kırmızı güller
Kalbimde sessizce açar
Her yaprağında
Bir vedanın izi kanar
Sonbahar güneşi gibi gittin
Sessiz, sarı
Eski bir fotoğrafın solan kenarı gibi
Seni bekledim
Soğuk rüzgârda yalnız bir ağaç
Dallarımda donmuş hatıralarla
Geceler omzuma kar gibi çöktü
Şehir uzak bir masal oldu
Bir tren düdüğü geçti içimden
Ve bütün yollar sana çıktı
Şimdi ay, kırık bir ayna gibi
Gölde titreyerek susuyor
Ben hâlâ adını
Rüzgârın savurduğu
Yapraklara fısıldıyorum
22.04.1996
Kayıt Tarihi : 18.05.2026 08:29:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!