Yanlış insanlar fazla anlam yüklediğinde,
olduklarından büyük sandığında yorulmaz,
asıl seni tüketen;
kendini küçülte küçülte onların hücrelerini doldurmaya çalışmandır,
çünkü herkesin taşıyamayacağı değerin altında ezilir
ve ilk çatlayan hep kalbi olur insan.
Doğru insanların anlam yükleyip de
sonra yaşanan bir kırılmayı bahane ederek
“meğerse yanılmışım” deme kolaycılığına sığınma,
çünkü o söz çoğu zaman gerçeği değil,
sorumluluktan kaçan vicdanı örtmek için söylenmiştir.
Karakter; her şey yolundayken değil,
her şey dağıldığında belli olur,
bir yanlış yapıldı diye sevgiyi inkâr etmemekte,
bir ayrılık olduğu diye yaşananları hiçe saymamaktadır,
çünkü gerçekten yedi insan
geçmişine kusmaz.
Sevdanın da arkasında dur,
dostluğunun da,
birlikte güldüğün gün
bir aşırı öfkeye,
bir anlık gurura kurban etme,
çünkü biten her şey yanlış değildir,
bazen sadece yarım kalır.
İki kadeh, iki şarkıyla
unuturum sanma;
İnsanın unuttuğunu zannettiği şeyin
sadece sesini kısar,
gece boyunca içinden bağıran gerçeği
hiçbir müziği susturmaz.
Unutan olma,
unutulma, izinsiz
bedelini ödeyerek yaşa,
çünkü hayatta kimse kimseyi kandırmaz,
herkes yalnızca kendine
daha büyük yaralar açar.
Herkese karşı güçlü, ölçülü, karakterli dururken
kendine bu kadar acımasız olma,
en ağır ihaneti insanın
kendi kalbine sabredemediğinde yapar,
kendi değerini görmezden geldiğinde.
Yoran, yıpratan, uykunu kaçıran her şeyi
bir kere daha sor kendine:
“Gerçekten buna değecek kadar
kendimden vazgeçebilir miyim?”
Çünkü sevilmesi gereken ilk kişi,
en çok ihmal edilendir.
Kayıt Tarihi : 23.03.2026 23:51:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!