Ünal Çağabey Şiirleri - Şair Ünal Çağabey

Kalemim kurudu seni yazmamaktan
Sana dokunmayan kalem ölsün ağlamaktan..

İman denen bir kapıya tutundum
Ne kol kaldı ne de dal, yutkundum..

Bir ses böler geceyi imanım diye
Yürekler dilde, dil yüreğim diye.

Şahların labirentinden giriyorum içeri
Dehlizin,sonu olmayan arsız bir dalın
Ağacın kökünden
Zekeriya’nın kendini attığı gibi
Atıyorum
Gidiyorum

nerden estiyse samyeli
buldu beni kuzeyimden
en dar yerimden boğazımın
kadim uygarlıkları barındırırken
sularında yüzme bilmeyen hayvanlar
zincirliyken kapımın kilidi

Seyirli bir gece de oynadı yerinden
Kıyısından bir yemeninin,ucundan
Sarılmışken ipliğine,sarılıyken sevgilisine
Bir sandıktan çıkıverdi yeni gelinin.

İnce oyasında gül renginde kalmıştı

Dinle! Neyden cürmünü ateşin
Şemsin, bedenin, alevin
Aşktır bu bilinmez dehlizlerde
Dinle! Olmayacak olanlar var derinlerde..

Gece oldu, gece karanlık gece ayyaş

'Bozuldu denge
ben daha rahmindeyken anamın
bir çocuğum oldu
gözleri benden mavi
gerdanlık sütün ince yankısı
elimde duran kalemin rengi..

soğuk bir yüreğe
ne çare
girilmez ki
anahtarı yoksa kapının
kapı kapı
zorla kırılmaz ki..

çocukluğumun titrek sesi
içimin yangını
türküler gibi çığır
çığırda çağlasın yürekler
filiz tutsun,gem salsın bulutlar