Ünal Beşkese Şiirleri - Şair Ünal Beşkese

Dökülsün omuzlara, saçların çözerek gel,
O elâ gözlerini işveyle süzerek gel,
Gökyüzünde bir yıldız kayar gibi, ardında
Nurundan, ışık dolu bir çizgi çizerek gel...

Son güzün güneşi de kaybolup gitmeden gel,

Gel, naz etme, gel güzelim, gez gönlümün bahçesinde,
Salın, seher yelleriyle sallanan güller gibi;
Gönül senin, bahçe senin, sana âşık can senin.
Gün ışığı tutuşurken saçlarında, kıpkızıl
Şebnemlerle ıslansın, gül yaprağı dudaklar,
Sevdam senin, hasret senin, feryad-ı figân senin...

Kızıl dudaklarını, gonca gibi büküver
Ve kızıl saçlarını omuzlara döküver,
Yüreğimden hasreti, tüm dertleri söküver;
Ufkum, senin o kızıl renklerini sürünsün.

Sonra, bizi gurubun efsunu, sihri sarsın,

Akıllı düşmanlarla boğuşmaktan yoruldum,
Nice hain tuzaktan, tetik durdum, kurtuldum.
Hepsini yendim derken,nasıl oldu bilemem
Etrafta düşman yokken tam sırtımdan vuruldum

Herşeyi yapabilir, aptal, yarı deliymiş

(uyak yapısı özgün, 4+4+4+4 duraklı)

İşvesiyle gönül çelen, âşık eden, yürek delen,
Hülyalı bir sesten gelen, sevdâ dolu bir hitapsın.

Başucunda saklanacak,okşayarak açılacak,

HUZME

Yaratan, esirgeyen, bağışlayan Allah'tır,
Onun yolunu seçmek, en mukaddes fikirdir.
Hem yüreği, hem dili temizleyen güzel söz
Yüce Rabbin adını, huşû ile zikirdir.

GÜZELLEME

Ey, gönlümde keyfince sefâ süren misafir,
Gönlümün ziynetisin, âfet-i devrân mısın?
Bir girdin, mülk edindin gönlü kendine, kâfir,
Yüreğimde yangın var, âteş-i sûzan mısın?

Gel, bir İstanbul vereyim sana,
İçinde, örümcek ağlarına asılı kalmış anılar,
Ve Kızkulesi gibi bir sevdâ efsanesiyle yanan bir yürek;
Dol içine Marmara gibi,
Sönmesi gerek...

Bir çölün ortasındayım.
Sevgi dolu bir bulut gibi gördüm de sizi,
Yağmur duasındayım...

Aşkın su koyuverdi
Süngere döndüm!

(1958)