Ünal Beşkese Şiirleri - Şair Ünal Beşkese

Şairler ve Kadınlar

Şairler, hayâl dünyaları geniş, duyguları güçlü kişilerdir ve genellikle yaşamlarını mantıklarından ziyade hisleriyle yönlendirirler.
Onlar çoğu kez, bazı şeyleri diğer insanlardan farklı görürler.
Çünkü onlar, ilgilendikleri, hoşlandıkları objelere gözleriyle değil, gönülleriyle bakarlar.
Bir hercai menekşede, mahzun bir çehre görürler, ulu bir ağaca bakarken, yeşil yapraklarından umut toplaya toplaya göğe doğru yücelirken bakışları, coşkuyla dolan yürekleri, yine de bir güz rüzgârına kapılıp savrulan bir kuru yaprağın peşine takılır gider...

Teşrifin ne saadet, beni zîşan eylersin,
Bu muhabbet dergâhı gönlü, rahşân eylersin.
Bezminde geçen her dem, âşıka bergüzardır,
Gidişinle bendeni pek perişân eylersin...

Pembe gözlükle bakınca
Her şey güzel görünürmüş güya...
Bütün çiçekler pembe,
Deniz pembe, gök pembe,
Güzel mi olurdu sanki dünya?

Gönül verdim bir dilbere, mor dağların yoncası,
Bir efsun var gözlerinde, keman kaşı yay gibi.
Gamzeleri can yakıyor, dudaklar gül goncası,
Bu ne güzel bir yüz Rabbim, ondördünde ay gibi...

Her gülüşü, her bakışı gönül çelen bir pusu,

HÜZÜN RENGİ EYLÜL GİBİ...

Binbir derdin gözyaşıyla ıslanmış bir mendil gibi,
Gözlerimin feri gitmiş, tükenmiş bir kandil gibi.
Her feryadı isyan dolu, çırpınıyor ümitsizce,
Güle hasret, bir kafeste figan eden bülbül gibi...

Dök zülfünü, ben yanayım güzelim, hârlar içinde,
Sen goncalar aç sînende, pembe baharlar içinde.

Nice yâre meyletmişken kader güldü de yüzüme,
Felek seni nasîp etti âşıka yarlar içinde.

Gecenin yırtıklarını yamarım sabaha dek
Karanlıkta
Göz nuru
Ve bazen de gözyaşı dökerek...
Gündüzleri;
Doğuşundan, battığı yere kadar güneşi kovalarım

Benim bakışlarım sevgi doludur kızım,
Cemreler düşürürüm baktığım yerlerine,
Filizleniverir kurumuş dallar gibi arzuların,
Taze sürgünler verir, umut yeşili...

Yüreğimdeki aşkla taşıp gelir benim sözlerim,

Benim adım; Kristof Kolomb,
Ben büyük bir kâşifmişim.
Bilmeden ve istemeden
Amerika'yı keşfetmişim.
Meğer, ben ne büyük bir halt etmişim!

Acısıyla, tatlısıyla bunca yıllık anılar,
Gelir bir bulut olur, çöker üstüme üstüme.
Bazen, bir de sigaramın dumanıyla birleşir,
Yoğunlaşır, ağırlaşır, gözlerime yaslanır,
Hattâ bazen iki damla yağmur bile düşürür,
Aldırmam da, hissederim, yanaklarım ıslanır...