Ünal Beşkese Şiirleri - Şair Ünal Beşkese

Kör bir kandil gibi astım seni gecelerimin karanlığına;
Büyüdükçe büyüdü gölgeler.
Ilık ılık gözyaşlarını duydum,
Kendimle konuştum deliler gibi
Gölgeler korkup kaçana kadar...

Bu sahilde, güz akşamlaının süsüydün sen,
İmbiklerden süzülmüş bir zerafetle o güzel yüzünde
Ellerin avcuma esir düştüğü zaman.
Önce mahcup bir tebessüm o gül yaprağı dudaklarında
Ve pembe yanaklarında nar çiçekleri açardı,
Sonra arzu,kor gibi yanardı dudaklarında, ellerinde,

Doğmamış güneşler adadım dualarımda,
Aydınlık olsun diye yolların
Bir baharcık daha görebilmeyi umarak seni.

Unutma,
Sağ kalırsam,

Gelme üstüme dalga dalga, vurma böğrüme
Hiddetten köpürmüş simsiyah deniz,
Yıkılmayın üstüme koskoca dağlar
Ve çökme başıma, bir kâbus gibi maviliği bitmiş gök kubbe,
Cam kırıkları döşenmiş, ip gibi ince bir yol bu sevda,
Ve ben, çıplak ayaklarımla yürümekteyim, gözlerim bağlı

Boynunda ilmek,
Yaşama gülmek
Gülerken ölmek...
Güzel mi acep,
Kolay mı bilmek?
Ben biliyorum

Ben en çok seni sevdim...
Gökyüzünün duru mavisini de,
Denizlerin coşkun dalgalarını da sevdim,
İlkbaharın yağmur kokan havasını,
Sonbaharda bakır rengi yapraklardaki hüznü de sevdim.
Güneşin can katan sıcaklığını,

Dök zülfünü, ben yanayım güzelim, hârlar içinde,
Sen goncalar aç sînende, pembe baharlar içinde.

Nice yâre meyletmişken kader güldü de yüzüme,
Felek seni nasîp etti âşıka yarlar içinde.

Gecenin yırtıklarını yamarım sabaha dek
Karanlıkta
Göz nuru
Ve bazen de gözyaşı dökerek...
Gündüzleri;
Doğuşundan, battığı yere kadar güneşi kovalarım

Benim bakışlarım sevgi doludur kızım,
Cemreler düşürürüm baktığım yerlerine,
Filizleniverir kurumuş dallar gibi arzuların,
Taze sürgünler verir, umut yeşili...

Yüreğimdeki aşkla taşıp gelir benim sözlerim,

Benim adım; Kristof Kolomb,
Ben büyük bir kâşifmişim.
Bilmeden ve istemeden
Amerika'yı keşfetmişim.
Meğer, ben ne büyük bir halt etmişim!