Ünal Beşkese Şiirleri - Şair Ünal Beşkese

Dün, eski mektuplar geçti elime.
İçinde âşina birkaç kelime,
Kurumuş bir çiçek, bir tel sarı saç,
Satırlar, umutlar hep lîme lîme...

Yaşadım onlarca yıl öncesini,

Gerçekler, Güneş gibi doğar her günümüze;
İstemez, karanlıkta kördüğümler sararız.
Tanrı, koca bir umman koymuş da önümüze,
Biz, yine mutluluğu sığ sularda ararız.

Bazen sahte zevklere aldanırız, kanarız,

Biraz umut, biraz keder
Böyle gelmiş, böyle gider;
Hicran, sevenlere kader,
Vuslat, şarkılarda kalsın! ..

Aşkta bazen vefa olmaz;

Ben, geceyi, teninin kokusunda,
Ben, güneşi, gözlerinde gülerken sevmiştim.
Ben, rüzgârı, saçlarında esişinde,
Ben, hayatı seninle ve hep sende sevmiştim.

Şimdi yoksun;

Bir dağ yamacında yeşil bir yonca
Üstünde yürüyen minik karınca;

Delice esince dağdan fırtına
Sanki kanat takmış gibi sırtına,

Sevgin, ne zâlim bir yalanmış meğer,
Aşka da, sana da kırgınım şimdi,
Beni sana yakan, kaderse eğer
Böyle kadere de dargınım şimdi.

Zülfün tellerinden sevdâlar süzdüm,

Not; Annelerin sevgi ve şefkat simgesi olarak bilinmesi, biraz da, babaların vakur ve özverili duruşlarından kaynaklanmaktadır...



Küçükken, seni hep bir ilâh gibi görürdüm,
Sen yanımda oldukça, hep kaygısız yürürdüm.

Felek ayrılık yazmış, bilmiyorum, ne diye,
Bu hüzün kaldı bana, son vedândan hediye.
Kaç kez sildim elimle, görünmesinler diye,
Yine de nemlenmeden durmuyor mahzun gözüm.

Öksüz gecelerimde, hep gözlerin düşlenir,

Hikâyem, hüzünlü bir destan oldu,
Okuyan, anlatan diller perişan,
Gönlüm, vurgun yemiş gülistan oldu,
Gülistan perişan, güller perişan...

Gönlüm, cemrelere inandı, kandı

Umut tarlasına lânet ekersen
Bil ki, hasat vakti pişman olursun.
Sevgi yağmurundan sakınıp kaçma;
Islanmazsın ama, hepten kurursun!

Zayıfı ezmekle güçlü olunmaz,