Ümüt Güngör Şiirleri - Şair Ümüt Güngör

Eylüllerde kopan taşım dağlardan,
Meyvayken tutup sökülen bağlardan,
Bedel ödeyendim eski çağlardan,
Yollarda taşlar gibi ezilen bendim.

Yüreğimdi kapı kapı sorulan,

Fırtınalar büyüyor,
Aşk dağına yürüyor,
Bence büyük aşkımız,
Yangınlara sürüyor.

Gül saçarsın gönlüme,

Güzel yarim gül bahçene geleyim,
Yürekteki hasretimi eleyim,
Sana dedim ben aşkına köleyim,
Dağın ardı kar kaplamış ne çare.

Filizlenmiş bahar çiçek açmaya,

Bugün gönlü hoş eyledin,
Kuruntuyu boş eyledin,
Bahçeleri gül eyledin,
Güzel yüzlü can Hilalim.

Çiçeklerim açar oldu,

Gül yüreğin adı Dilek,
Dostluk için o bir melek,
Kardeşlikte vardır Dilek,
Selam sana can kardeşim.

Yozgat bozok ovasından,

Gözlerinin rengini yaradanım bahşetmiş,
Kara kaşın altına özen ile nakşetmiş,
Sevdiğin bence seni yüreğine hapsetmiş,
Gözlerinin renkleri doğuştandır değişmez.

Sevenler sevdiğine gözlerinden tutulur,

Vuslatından içtim içim yanarak,
Oyununa geldim bilip kanarak,
Her badeye uzandım sen sanarak,
Gönül hazan oldu aşkla yanarken.

Eflatun giymiş afak ta aşikar,

Hanlar yıkık yollar harap,
Bitap düştü aşklar bitap,
Gül bülbüle etmez hitap,
Bahar gelse bana neki.

Çizgisinden sapanlar her devirde oluyor,
Onların yerlerine bince nefer doluyor,
Başbuğunu sevenler davasına koşuyor,
Hayatımda ben çizgimdem sapmadım.

Her mevsimde canımsın,
Damarımda kanımsın,
Kimler ne derse desin,
Sen yüreğim canımsın.

Sen baharda çiçeğim,