Ümüt Güngör Şiirleri - Şair Ümüt Güngör

Vuslatından içtim içim yanarak,
Oyununa geldim bilip kanarak,
Her badeye uzandım sen sanarak,
Gönül hazan oldu aşkla yanarken.

Eflatun giymiş afak ta aşikar,

Hanlar yıkık yollar harap,
Bitap düştü aşklar bitap,
Gül bülbüle etmez hitap,
Bahar gelse bana neki.

Çizgisinden sapanlar her devirde oluyor,
Onların yerlerine bince nefer doluyor,
Başbuğunu sevenler davasına koşuyor,
Hayatımda ben çizgimdem sapmadım.

Her mevsimde canımsın,
Damarımda kanımsın,
Kimler ne derse desin,
Sen yüreğim canımsın.

Sen baharda çiçeğim,

Gökten yıldız toplasam,
Güllerini koklasam,
Yüreğini kaplasam,
İtiraz edermisin.

Yüreğimden özlesem,

Ne aldınız ve verdiniz,
Sadede gelin sadede,
Ne vaatleri serdiniz,
Sadede gelin sadece.

Açıklayın bu millete,

Rüyamdan çıkardım gölgen bile yok,
Hafızamda senin bölgen bile yok,
Göz ile değilde dilden bile yok,
Merhabayı kestim senden bilesin.

Bundan sonra beni bekleme yolda,

Kızdığında kaşları çatılıyor yay gibi,
Aman Allah'ım aman şu gökteki ay gibi,
Bir koşması var inanın yeni doğmuş tay gibi,
Karşısında yüreğim buz kesip duruluyor.

Edepte hayada sözü olmayan,
Doğru bir işte gözü olmayan,
Türk İslam mayalı özü olmayan,
Kökün bilmeyenden uzak eyle yarab.

Kıyısında Şamil'imi büyüten,
Dalgasında Osmanları yürüten,
Öfkesiyle düşmanları kürüten,
Karadeniz'im benim sevdam sana.

Bir kızdımı bulutları karartan,