Umudun Rüzgarı Şiiri - Zeynep Özgel

Rüzgar, unuttuğumu sandığım bir ismi okşadı bugün.

Göğün mavisi cebime bir huzur bıraktı. Ve ben, uzun zamandır ilk kez, kalbimin içindeki o ince sızının bir anlığına durduğunu hissettim.

Sanki dünya, senin adını kimse duymasın diye, onu fısıltıyla taşıdı bana; bir yaprağın titremesinde, bir kuşun kanadında, bir anlık sessizliğin içindeki saklı çağrıda.

O an anladım.

Unutmak sandığım şey, yalnızca beklemeyi biraz dinlendirmekmiş.

Sen hep oradaymışsın.

Rüzgârın avuçlarında, mavinin kıyısında, benim söyleyemediğim yerlerde.