Umudun Rüzgarı Şiiri - Kasım Kobakçı

Esir düşüp umudun rüzgarına,
Uçursa fırtına bütün canları.
Can siperdeyken Meriç coşup aksa,
Dalsa beden suların dalgasına.
İşitmese topun gürlemesini,
Şu vadiden gülümsese sükunet.
Yalnızca dost kalmasa bunu sezen,
Bütün cihan seyredip tasdiklese.
Bebekler düşmese kanlı toprağa,
Gençler silah tutarak yaşlanmasa.
*
Çarpışarak özgürlük şahlanırken,
Yüz asır evvel direnmese atam,
Mahkum kadın getirmezdi neslimi.
*
Esir düşsek sevginin kucağında,
Boyun eğmesek kanlı kavgalara.
*
Zincirlenip hayalin tepesinde,
Savursa boralar tüm bedenleri.
Kul nöbetteyken Fırat taşıp gelse,
Yüzse yavaşça soğuk damlalarla.
Kulağı sağır eden tüfekleri,
Uzak dağlardan çağırsa selamet.
Kimse durmasa ufku gözetleyen,
Koca dünya bakıp da onaylasa.
Bebeler yığılmasa kızıl taşa,
Yiğitler mermi sıkıp kocamasa.
*
Mücadeleyle hürriyet doğarken,
Bin çağ geride dikilmese ecdat,
Mahpus hatun yeşertmezdi soyumu.
*
Köle kalsak sevdanın menzilinde,
Yenik düşmesek acı hücumlara.