Mehmet Gökel Şiirleri - Şair Mehmet Gökel

~Ah-u figan~

Ey ceylan gözlüm!
Duydum ki gök gürültüsünden korkar durursun...
Tek tasam olmuştur ki Rabbim’den dileğimdir:
Bana tabiata hükmetme gücü vere!

Bir dağ başındayım,
Her yanım uçurum,
Uçsuz bucaksız sen...
Adını ansam, dağ yerinden oynar.
Hafif bir meltem eser,
Senden kokular getirir;

Bir bahar daha geçti, bir yıldız daha kaydı...
Lakin içimdeki umut giderek artıyor.
Kavuşmak olsun, bin yıl geçse;
Sesini duymak, o sıcacık gülümseyişini görmek, bir ömür geçse...
Bir sabah meltemi gibi olsan;
Apansız, habersiz tekrar hayatıma giriversen...

Güneş olsan, gecemi gündüze çevirsen.
Bahçemdeki çiçekler gibi yüreğimi aydınlatsan.
Bir bahar misali, her şeyden biraz versen.
Biraz ışık, biraz sıcaklık, biraz da sen.
Bahar havası gibi bana koku versen.

Çaresizlik
Hep gül sevgilim...
Gül ki çevrende bulunan ölülerin gözleri kamaşsın.
Hep mutlu ol ve gülümse,
Çünkü bu hayatta bu kadar güzel gülene daha rastlamadım.
Senin her gülüşünde ömrüm uzadı;

Yoksun işte...
Her yanımı ateş sarmış,
Ne duyan var, ne de gören.
İçim kan revan...
Tenha bir köşeden sesleniyorum:
Duy beni, hisset beni!

Gece mi kaldı şafak ola,
Sen bu bedende hapsolunca?
Sabahın dördü, bir tek sen...
Ne çare, ne yana dönsem sen ola.
Adın ve fotoğrafın gömleğinin sol cebinde.
Kafamda hunharca sen,

~HOYRATÇA~
Ne zaman elime kalemi alsam,
Yüreğimden vurulmuşa dönerim.
Bu denli, bu doyumsuz aşkla Sevmek neye yarar; sonu hüsran, sonu yıkılmışlık...
Seni şu yüreğime altın bir nakkaşla kazımışken,
Ne olurdu sen de biraz sevseydin?

~ İÇİMDE DERİN BİR SANCI ~

Ne zaman ruha dokunan bir nakarat okusam;
gözlerimde yaş, dilimde sen varsın.
Şu biçare seni tahayyül ettikçe, içimde derin bir sancı...
Aklım fikrim gelişinde, gözüm yollarda.

~İYİ KAL HEP~
Artık yoksun civarımda, yoksun işte soluduğum havamda.
Ne çare, biz özlemeye duralım; amma sen iyice kal!
Bilmem hangi şehirde, kiminle gülüşüyorsun...
Bilmem yaşayıp yaşamadığını, ama iyi ol hep kalbimin ahengi.