İçimde Kalan Son Işık Şiiri - Zeynep Özgel

Bu gece yine ay sustu göğün en tenha köşesinde.

Ben, avuçlarımda büyüttüğüm özlemleri usulca karanlığa bıraktım.
Yağmur yağmadı belki,
ama içimde ıslanan şeyler vardı;
adı hiç konmamış vedalar,
yarım bırakılmış cümleler
ve dönmeyeceğini bildiğim bir sesin gecede asılı kalan yankısı...

Uzaklardan bir yıldız kaydı.
Dilek tutmadım.
Çünkü bazı dilekler gerçekleşmek için değil,
insanın içinde ince bir sızı gibi yaşamaya devam etmek için vardır.

Şimdi gecenin koynunda unutulmuş bir sokak gibiyim.
Ne bir adım sesi değiyor taşlarıma,
ne de bir pencereye düşen ışık.

Sadece içimde,
kimsenin bilmediği o derin yerde,
küçücük bir umut kırıntısı,
karanlığın bütün ağırlığına rağmen
ölmemek için direniyor.

Belki de insanı ayakta tutan şey,
umut değil;
umut tükendiğinde bile
onu bırakmaya kıyamayan yüreğidir.