Ufuk Nazım Şiirleri - Şair Ufuk Nazım

Ey sonsuz çağrışımlar;
Sonsuz devinimler içindeki,
Zavallı insan.
Bakın uçlardan bakan,
Ulu insanlara.
Uyanın zavallılar.

Sevgilim,
Son isteğim;
Seninle bitirebilmektir,
Son ekmeğimi.
Son isteğim;
Seninle izleyebilmek,

Gizemle saklı arzu.
İçinde kabaran
Ulaşamadığın
Yüzünün hamurudur.
Yaşam toprağın
Ellerinde

Yoruldum
Yabani bir hayvan gibi
Kaçmaktan...
Soluklanmak
Gelmiyor aklıma...
Bana benzeyenlerin sesleri

Doymaz doyamaz
Oldurmeye sevmeye
Kirmaya yapmaya
Sinirsizdir kaybolan insan
Yalanlar sivazlar
Korelmeyen doyumsuzlugunu

Sevgili günlük
Sayısı unutulan
Nice insan
Güzellikleriyle göçtüler.
Bir sen kaldın bize miras.
Dertlerimi ekip

Kıyısında durduğum,
Dalgasına vurulduğum deniz.
Bir yosunum kıyında.
Mavine büründüm;
Ey deniz!
Berrak ve temiz,

Yer,gök
Bulutlar nehirler ve sen
Güneş,dağlar,buzullar
Ormanlar ve gene sen.

Yollar,çöller

Hüznün,
Titretir yüreğimi;
Hüznünden geçemem,
Yarının umut iklimine.
Takılır kalırım;
Akarsuyun,

Kaçıncı geçişi bu yolu.
Kaçıncı iç çekişi.
Halbuki oda biliyor.
Anlamsız bu ışıklar.
Telaşlar boşuna.
Yavaşlıyor;