Yeter dedi icindeki sessizlik
Konusmak degildi cozum
Susmak misali koklu bir agac
Huzun ruzgarlarinda.
Sonra uyandiktan sonra
Karanlık bir tüneldeyim,
Bu tüneller,
Kapkara bir ölüme gidiyor.
Burada gölgeler yok;
Sahtelikler gurbetinde,
Yansılar,
Yaşamak yalanlarla
Hayat ve yalanlı denge
Sessiz bir ızdırapda olsa
Oyuna devam eder insan...
Güle gülen yazar
Bir günün anlamını düşünüyor …
Gözlerini kısmış kandilin ışığında
Trabzonda Sümela Manastırında
Tozlu kitaplara dalmış
Bir papazın çilesi nasılsa…
Yavan bir tattın,
Umutsuzluk.
Oysaki sen yoktun,
Ve sen hiç var olmayacaktın yaşamda.
Kırarken ezgilerle karanlığı,
Bir solukluk,
Yayilir icinde bir umut
Serin bir huzurdur simdi
Atesli gunlerden sonra
Esen yureginde...
Simdi bir kipirti yoklar bedenini
Yazmak gerek
Okuyamasanda yazdiklarini
Donemezssende geriye
Siemezssende yalnislarini
Yazmak gerek...
Var oldugun bu dunya devam edecek
Sendemi diyeceksin
Bende kaybettim kendimi
Deli ufuklarin huzunlu kipkizil cigliginda
Bir dusun iskiniydi ilkin hersey
Inatla buyuyup kendinden
Kocaman canavarlar yaratti
İşte yalnızım;
Yalın derin
Ve kapkara.
Sessiz kederli,
Ve umutluyum.
Gözlerin yanı başımda;
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!