Tülay Sustam Şiirleri - Şair Tülay Sustam

ateşi
kar suyu söndürdü


gözbebeğine oturdu
yanılgının yalnızlığı

iki göz bebeğinin arasında
cereyan da kalmış gülüşüm

bir karaya tutunur
bir beyaza düşüm

geçtiğin sokaklara
ağaçların perçemi düşmüş
ezbere esen rüzgâr bile
seni ben de unutmuş
beyaz üzerinde
sol tarafına yatmış bütün harfler

yeni çıktım
düş banyosundan

saçlarımda yağmur
dudağımda güneş

gökyüzünün uyuduğu saatlerde
seninle açıyorsam gözlerimi

ve kayıyorsa birbiri ardına yıldızlar
tut yağmur damlalarını sana akıyorum

ana caddeyi
arka sokaklara böldü sis


gece ıslık çalarken ölüme
elleri cebinde çocukluğum

rüzgârın bir ıslığına
ağacın dalları kımıldamasaydı

ve gölgesindeki kumrunun
etekleri tutuşmasaydı

camın
o'na bakan tarafına şiir yazan
birisi vardı sadece
kimsecikler yoktu

ı.

tek basamaklı adamı sev! ...
alyuvarlağın arasında durma
siyami yalnızlık bırakmaz peşini

gülüşlerime intihar süsü verilmiş

ölü düşlerimin çetelesini azrail tutuyor

kim vurduya gidiyor şafağım