Tülay Sustam Şiirleri - Şair Tülay Sustam

bir sakanın
boynundaki leke
güvercinin ki kadar değildir
ne kekliğim, ne de martı...

boynumdaki bene

bana bir bakışın resmini yaz deseler...

ağacın yeşilini
denizin mavisini
toprağın kokusunu alıp
göz kapağını kapatırım

Gösterseydi boy aynası yüreğimi...

Adım TÜL arkasındaki AY olmazdı.

Adının yanına yazmış adımı
Yoluma döktüğü güle vuruldum
Canân diyerek, döndürdü başımı
Saçıma uzanan ele vuruldum

tepeden tırnağa beyaz giyinmiş
belinde gökkuşağı

bir fırça darbesi yiyerek
oturmuş baş köşeye güneş
öyle içli ağlıyor ateşine yağmur

kuyruğu
yerden kesilse bile

başı göğe ermiyor

parmak uçlarımı
iki saksı dibine gömdüm

dokunduğunda
mumun alevi gibi
irileşti gözlerim

hep
elinin kiriyle dokun
son yaprağıma


nasılsa

iki dudağının arasında ortancalar açardı
suyun susuzluğunu yaşardı nergis

bir kıvılcımla tutuşurdu dağın etekleri
orman yangınına bir çift yeşil yeterdi

şehrin yüzüme
kapı duvar olduğu vakitlerdi
kaç gözle bekledim seni
adımlarınla uyanırken gülüşüm
sana çıkan yollarımı
kirpiklerimle kazıdım