Tülay Sustam Şiirleri - Şair Tülay Sustam

güneşe uzanır ellerim
ışığı vurur yüreğime

ben ağlarım
bendeki sen gülümser

kabuğun altına saklanmış
iki ayrı tende kanayan yarayız

sen aşk uğruna kan dökülmeli diyorsun
yarama bakarak ölümcül değil diyorum

salına salına geliyor rüzgâr,
belli ki bir ateş daha söndürmüş

ne kadar da emin kendinden
yârim benden önce rüzgârı öpmüş

beyaz gelincik

baş(ı) örtülü şiir

ayakları çıplak

ne vakitti bilmem
yüzümü döktüm sokağına


gidişinin arifesinde
bütün kül kedileri

her sabah
geçtiğin yolları
çöpçülerden önce
kirpiklerim süpürür

toprağa basma! ...

her gece
şiirin üzerine düşerken perçemlerim

iki gözüm iki çeşme
mayıs'a ağlardım

fransız gölgeme
Türkçe sokuluyorum

bilmiyor dil otu yediğimi

gözlerin bebeğim diyorum

adamın kanatları olmalı
ardında k/adın göz bırakıyor


nefesinde iç çekiyorum
gözlerim kırmızıyla doluyor

sözüm vardı / bir çift yeşil ile dört kardeşi olan masa da iki çift laf edecektik /
o toprak kokan gözlerime sırtını döndü / ben masadaki şiire yeşili ektim...