Tülay Sustam Şiirleri - Şair Tülay Sustam

bu yağmur gününde kurumuş dudağım
ellerinin sanatsal değerini yeni anlıyorum

baktığım her pencerenin köşesine kurulmuşum
uyandırılmaktan yoksun...

yağmurlu
bir İstanbul sabahına açtım
toprak kokan gözlerimi
pencere diplerine ektim
gül-baharın ilk cemresini

geçtiğim her sokağa
adını verebilirdim

bakışımın doğduğu her yere
heykelini dikebilirdim

seninleydim
ayrılığa büyük konuştum


sözcükler arasında
en uyumlu olanını bize seçtim

yüzümün
sana bakan tarafıyla
günebakan gibi açıyorum


mavinin derinliğine

senden sonra...

kaç bağ bağışlanır rüzgârıma
kaç el açılır gölgeme
kaç yaprağın kanı çekilir
kaç yıldız çalınır gecemden

ne zaman
gözlerine baksam
ıslanır kirpiklerim


ne zaman

sessiz bir atın çiftesi
adımladı düş bahçelerini


soluğumda
çalılar çiçeğe durdu

her fırça
saklayamaz yüzündeki çizgileri

her dokunuş
unutturamaz geçmişin izlerini

beni alkışlama
beş parmağın
beşi bir değil

ama beşi bir yerde