Tülay Sustam Şiirleri - Şair Tülay Sustam

kalem; kağıda küsmüş
kağıdın haberi olmamış

kağıt; kaleme küşmüş
kalemin haberi olmamış

ey aşk! ...
hiç ummadığım anda çıkarsın karşıma
en zayıf anımda yakalarsın beni...
aklımı başımdan alırsın, takarsın peşine
bilmediğim yollar da beni bırakırsın
senden sonra ne yolumu bulurum

Kendini sevmekle başlar; bir insanı sevebilmek...

Kaçımızın hayatında halâ çocukluk ve okul yıllarından kalma dostlukları var. Kaçımız bir sokak çocuğunun ve bir yetimin yüzünü güldürebiliyoruz.
Kaçımız hiç tanımadığımız bir insanın acısına ortak olup kendi acımız bilip gözyaşı dökebiliyoruz. Kaçımızın sımsıkı sarılabileceği, başını omuzuna koyabileceği, bütün sıkıntılarını anlatabileceği dostları var.

Kaçımız sevdiğimiz birinin doğumgününü kendi doğumgünümüz gibi unutmuyoruz.

yıllarca yalnızlığıma sarılıp uyumaktan
birine sarılmayı unutmuşum...
.
.

.

Nasıl ki...
Gökyüzünden düşen her yağmur tanesini
Yeryüzüne bir melek indiriyorsa
Ve o meleğe bir daha sıra gelmiyorsa

Bil ki sevgili;

anlamadım bir türlü
beni sevip sevmediğini
beni isteyip istemediğini
söyle hangi ışığı yaktın bana
sarı mı? kırmızı mı? yeşil mi?

Ben mavi gökyüzünün en küçük kuşu Serçe’yim...
Nereden geldim bu mavi görünümlü gri gökyüzüne
Kimi zaman lacivertine, kimi zaman kızıllığına aldandım.
O kadar güzel yürekli kuşları tanıdım ki...
Yüreğimde ki en büyük aşk oldu Bülbül...
Adını gökyüzüne değil küçücük yüreğime yazdım.

minik bir kız çocuğu
yalınayak yürür düşlerimde
ben ağlarım o hep gülümser
hiç büyümedi, büyemez içimde
ben daha ağır, o daha asi benden

hani; 'İstanbul için yedi tepeli şehir' derler ya...

nedenini bilir misiniz?

çünkü yedi tepesinde yedi cüce yaşar...

çocukken...
elime geçen her bozuk parayı
kumbarama atardım
dolunca açardım kumbarayı
sayardım tek tek kaç param var diye...
sonra kapatırdım kumbaramı