minik bir kız çocuğu
yalınayak yürür düşlerimde
ben ağlarım o hep gülümser
hiç büyümedi, büyemez içimde
ben daha ağır, o daha asi benden
ben hayat merdivenini
koşarak çıkarım
sonra kanter içinde kalırım
benim durduğum basamakta
o nefes alıp soluklanır
devam eder yoluna kaldığım yerden
onun elleriyle sarılırım hayata
onun elleriyle sımsıkı sarılırım sevdiğime
onun gözleriyle bakarım hayata
onun gözleriyle düşmanı bile dost görürüm
o yüzden her şey tozpembe hayatımda
o yüzden her şey mavi, her şey beyaz
o yüzden ben hiç büyümedim
hep çocuk kaldım hayatın koynunda
o sevmeyi yeni yeni öğreniyor
ben aşk için, dostluk için yaratılmışım
(küçük kız irem'e...)
Tülay SustamKayıt Tarihi : 2.11.2004 16:47:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
ben de bu şiiri kızımı düşünerek okudum
henüz dokuz yaşında olan ve rabbimin bana emaneti kızımı
onunla gurur duyarım
bu şiir kızıma olsun
:):):):)
ben de sen gibiyim çünkü
yoncamın yaprağı
TÜM YORUMLAR (14)