Tülay Sustam Şiirleri - Şair Tülay Sustam

dil altından geçince
büyüyormuş insan

küçük adamların
büyüklüğü yansıyormuş yüze

1.

çoban
kaval çalarken
sürüden ayrılan yıldız'ın
son deliğine parmağını koyup

süslü kelimelerden
çardak yapınca hanımeli
iki ipte oynadı sarmaşık
sıkı sıkı tutundu hayat duvarına
kökleri toprak anaya emanet
oğulotu vermek için havva'ya

beyazlar içinde
dimdik karşında duruyorum

hani
bir ateş yaksan
sevdana boyun eğeceğim

iki gün sonrasıydı
seni bugünden yok saymam

içimde büyüttüğüm yalnızlığı
budama zamanı geldi

bıraktığım yerdeydi gülüşün


ne zaman
penceremden içeri mavi girse
güneşin altında tenim üşür

âh İstanbul! ...

iki mavinin başını döndüren dilber.

önemi yok
seni ne zaman, nerede bıraktığımın
yetim bir çocuk gibi peşimden ağlarsın
yine de dayanamam
kirpiğinin ıslanmasına
koyarım seni ciğerimin içine

saat durdu


kum tanesi
betona balıklama atladı

Ne zaman kendimi çaresiz, yalnız, savunmasız ve darağacında hissetsem beni hayata bağlayan mandaldın sen…


Sımsıkı tutardın ellerimi, yanında kendimi güvende hissederdim. Seninle daha çok gülerdim, daha az ağlardım. Deniz seninle mavi, orman seninle daha yeşildi. Ne zaman evin bahçesinde oyun oynasak, kumdan kaleler yapıp seni içine saklardım. Kimse seni benden almasın diye. Seni kaybetmekten korkardım.