Tülay Sustam Şiirleri - Şair Tülay Sustam

bir sabah uyandığımda

bütün çocukların dilinde

kültürlü küfür olacak

kuzeyin tepesinde
binbir düşünce
kendini boşluğa bırakıyor

güneyde
kızgın kumlar üzerinde

sen hiç çaya inen tavşan gördün mü?

ya da saçları dereye dökülen kavak

bacalara konan leyleğin siyahlığı yakar mı içini

ellerinin kuruluğunda
ıslandım

dudağının ıslaklığında
kurudum

o
üzerine kaç gecekondu yapıldığını bilmez

kaç ayağın birbirine dolaştığını da...

bir ucu eldedir, bir ucu dilde...

kirpiğinin ucu
.
yüreğime değdi
.

-*-
bezbebeğim
kader üzerime seni giydirmiş
ben; sen kokarım
sen ise hayat

içli bir hikâyen vardı
herkesin hiç bilmediği
içi boş yüreklere doldurdun
duruluğunu, gizini, şehvetini...

hani derler ya;

ateşin içine bırakılan bir ipin

bir ucu yanarken, diğer ucundan duman çıkar

Adımı ay parçası koymuşlar. Peşimde parmaklarımla sayamadığım, zevkten kaç köşe olduğunu bilmediğim bir sürü yıldız. Hepsi birbirinin aynısı... Topunun köküne uzak gövdem. Sağımdan soluma yolculukları. Solumdan sağıma bir gece yolculuğu. Aydınlık tarafları karanlık, karanlık tarafları zifiri...
En büyük korkuları dolu ay olmam. Bu yüzden her biri pervane oluşlarına intihar süsü veriyor. En uzun gecesini 27 Aralık da yaşadı Tül'ün arkasındaki Ay. Rüzgârın nefesiyle söndürdü yanan bütün yıldızları...


Toprak Anamın Çakıl kızı olarak devirdim koca bir ömrü. Kum tanesi dağınıklığında yaşadım yalnızlığımı. SU'yun su'ya susaması gibi dudağımın çatlaklığı. En uzak uzaklıklar yakınımdaydı oysa en yakınlarım en uzakta...
Bütün beyaz sayfalarım burnunun dikine giderdi. O yüzdendir aşkın üzerine çizgi çekişim. Zincirini uzun bıraktığım künyem yoktu. Yüreğime kazınmış soy ağacım vardı. Adımı bilmeden 29 harfi bir kere kullanarak kurdum cümlelerimi. Yabancı biri öznesi olamazdı dolaylı anlattığım yükümün... Büyük ünlü uyumuna uyarken küçüklüğüm. Büyüdüğüm de küçüklüğümün ünü kaldı.