Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Zamanı gösteren saatler ve saatlerde zaman değil, düşünceler durmasın.
Doğru kalplerin hiçbir zaman yanlış zamanı olmaz.
Kalbin kendine has bir zamanı vardır ki;
akıp giden zamanda o zamansızlıktır.
Zamanın üstünde zaman vardır.
Bir an gelir durur zaman sonsuzluğun zamanı aralanır.

Yaşama aşkının ateşini ancak gözyaşınla alevlendiririz.
Bilirsin mumda yanarken ıslanır öyledir yaşamın özü.
Yaşama karanlık çökünce gece oluyor sanmayız hiç.
Nice ölülerde görürüz kalbe çöken iç karanlıklarda dirilmeyi.
Yaşadığımızı varsaydığımız bir zamanda içeriz Ab'ı Hayattan bir tad.
Görürüz ne benlik zannı vardır zamanda, nede zanda kalan bir zaman.

Ben resimlerin değil, resimler benim içimde.
Buyüzden kendi içinde eser dışarıda unutulmuş bir ressamım.
Buyüzden çizemem hayatı,hayatın beni resmettiği kadar.

Düşünce beyne hitap ederse bilgedir insan.
Düşünce kalbe hitap ederse kendinden öte ilmin kaynağıdır insan.
Her insanın bilgisi kendi ummanıdır.
Kimi çölde deryadır, kimi ulemada bir toz kendine savrulan.
Çiçekler yaşar susuz ve susarak sonsuz.
Değilmi ki yağmurlar yaşam kaynağı yağan.

Baktığın anda saniyelere bölünür tüm duygular.
Oysa sonsuzca yaşayacak bir duyuştur insan.
Sevgidir yarınlara ileten.
Yaşama sarılmak kendine varmaktır.
Kendine vardığında sarılırsın tüm duyduklarına.
Ve en masum an daima yaşanır içinden.

Yetişkinliğimiz tek bir dal, zaman yoldaştır.
Rüzgar eski bir dost, aşk toprağımızdır.
Ve biz toprağımıza kök salıyoruz.
Yaşayacaklarımız kendine kök salarken,
yetişkinliğimiz susuyor.
Hayat daha çok içimizi sarıyor.

Hayat sanattır. Yaşamak sanatı varolmaktır.
Yaşamak değişime olanaktır.
Yağmur hayatın gözyaşları, toprak canıdır.
Candan süzülen gözyaşları yeniden yeniliğe, gerçeğe,
bilince ve sevgiye oluşmak, oluştukça çoğalmaktır.
Yüreğin iç sesi, hayatın kendisidir ki yine sanattan dışa yansıtmaktır.

Uçurumlar, kalbinle uçabildiğin an adı yar olur.

Aşkada yandı kalbimiz, aşklada. Tek anda yaşadık sonsuzluğa.
Işıktı düşünceler aydınlatan, karanlıktı ama her aydın olan.
Yinede daima aydınlığa, yaşadıkça her karanlıktan.

Yaşam, bir gün batımından karaya çalmaktır renkleri.
Yeni gün ufkundan aydınlık tüm zamanlar için.