Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Herşeyde ve herşeyden önce kendimizi affetmeli.
Daima yaşayacak olanı ve yaşam olan herşeyi.
Gülün dikeni var diye gül kokusundan geçer mi ki?
O acıyla sevgiye,güzelliğe,birliğe semboldür.
En gerçeklik yürekten gülümseyebilmektir.
Ve gülümsetebilmek kendi içinden.

Henüz yazısız bir düşünce yazgısı vardır içinde.
Seni oluşturan yazımlar içerisinde,
duyuşunun serinliğine
dokunmak kadar içtendir bakışın.

En gerçek özünle yalnızlığa sarıldığında ve bir dağ başında yalnız gibiysen eğer bil ki oradan mutlaka bir çam kokusu duyacaksın. İşte o an, yağmura dokunmasanda düşüncene tutulacaksın. Düşüncende arınıp, en gerçek düşüncelere akacaksın.
Yağmurlarca karışmak yaşama.
Yaşamak o tek tanenin derinliğindedir. Bir bütüne akmak gibi görünen özünden ayrı düşen. Kimi zaman en yüzeysel kimi zaman en derinlikten bütünlenen.

Bilgeliğin ilk öğretisi kendin olmaktan geçmektir.
İnsan kendi bilgisinin birikimidir.
Bilgi kendini bilmez ancak bildirir.
Birikim, öğretiyi ve kendini ehlileştirmeye iletir.
Ancak bunu yaparken bilinç bilgiyle şuura akmaktır.
Düşünceye varmak ulaşmaktır ki,

Kelimeleri göz değil yalnızca düşüncemiz okur.
Düşünce harfleri oluşturur ve kelimeler bakışımıza yansır.
Yazarken harf harf dokunduğumuz düşüncenin bütünüdür.
Bazen harfler ne kadar karışık olsada insanın algısıdır doğruya vardıran.
Ve ne kadar karışık olsada duyuşumuz, kelimenin içinde ki doğruluktur daima anlaşılmayı algılatan.

Nice coşkular içinde uyanıştaydı insan.
Görülen umutların içinde;
kaderin ördüğü yaşamlar,
ses veriyordu işlendikçe ruhumuza ince ince
Yaşamın içinde insan rüyaydı gerçekliğe.
Dizginlenmeyen bir özgürlük ve düşüncenin şaha duruşu,

Suskunluğun sesi olmasa kendini duyamazdı insan.
Her sessizliğin en derin iç sesi vardır. Hayatta sessiz çok şey anlatır adı yaşamak olan. Düşüncenin sesi en gerçek sestir duyulan ve diğer tüm sesleri susturan.

Bir kelebek kısacık ömründe nasıl doğanın güzelliğine adamışsa kendini, insanda düşüncenin sonsuz tabiatında bulur kendi doğasının güzelliğini.

Varlığın ve kaybolmuşluğun izlerinde
öyle bir beldeyiz ki.
Beden bir sürur içinde,
düşünceler hissettikçe şuurdur salisede.
Öyle geçiyor ki an.
Sanki sonsuzluğa bir başlangıç yaşanılan.

Aşk , yaprağın görünen serinliğinde değil,
yaprağın özünde ıslanan tomurcukta saklıdır.
Bir çiçek bazen kendi kokusunu değil,
sizin duyuşunuzu yine size bırakır.