Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Yaşayış, gözyaşı deryasından akan bir yaşla.
Serinlik bir ömür,tenden önce özde duyulan.
Tenden duyulan sıcaklık yürekten gülümsemenin adıdır.
Sert bir kaya nasıl suyla yumuşarsa ancak
Aydınlık, karanlığın üzerine yansıyan aynadır.
Bütünler kendini kendinde insan.

Kendini sorgular insan herşeyde ve yaşadığı zamandan.
Bilmediğin cevapları yaşarsın zaman anlatır anlarsın.
Zaman yazılmıştır heran üzerine senden önce.
Bir an olur sonsuzluğa ulaşırsın,andır sonsuzluğun
Heranı yaşarken tek bir anı tutarsın kalbindir yaşadığın.

Söz söylemek akıldan gelir, susmak yürektendir. Fakat unutulmamalıdır ki akıl sessiz işler kalp çok seslidir...

Tanımamak değil tanım olamamak zordur. Tanımak bilmektir. Bilmeyi tanımlayamamak,
yarımsız bir yanımız ıssız tanımsız kalmaktır. Tanımak bilmekle tamamlanmaktır içimizden.
Herşey tanımsız gibi görünebilir çünkü bazen neyi, neden,nasıl, niçin öğelerinde kendimiz dahi tanımsız kalırız.
Ve bu tüm derin tanımsızlığın içinde yaşam ve insan da dahil tanım olmak yaşam, tanımak; bilmek,olmak, anlamaktır.
Ve kendimizi tanıdıkça anlamlaşır yaşam ve yaşama tamamlandıkça tanımlanır insan.
insan kendinden uzaklaştığında yakınlaşıyor hayata ve hayattan kendine yaşam olarak yansıyor.

Suskunlukta olanlar dile geldiği zaman,
İnsan susar zaman konuşur.

Suskunluk ses olabilmektir tüm seslere.
Asıl suskunluk bir yakarış, bir dilek, bir duadır kalpten duyulan.
Biz susarız aşka.
Aşk; sonsuz konuşandır daima tüm insanlığa.

Bazen tek bir bakış bir sözde ki tüm duygulara kefildir.

Varmak kendine, varlığından ileride varoluş varış sonsuz duyuştur..
Beden dahi aldatıyor varolduğu için bir an.
Görüyor ki varlık bedenin ötesiydi en vardan oluşan.
Yaşam dahi aldatıyor varolduğu için bir an.
Gösteriyor ki yaşamak, yaşamın ötesi sonsuzluktur.

Zamanı gösteren saatler ve saatlerde zaman değil, düşünceler durmasın.
Doğru kalplerin hiçbir zaman yanlış zamanı olmaz.
Kalbin kendine has bir zamanı vardır ki;
akıp giden zamanda o zamansızlıktır.
Zamanın üstünde zaman vardır.
Bir an gelir durur zaman sonsuzluğun zamanı aralanır.

Yaşama aşkının ateşini ancak gözyaşınla alevlendiririz.
Bilirsin mumda yanarken ıslanır öyledir yaşamın özü.
Yaşama karanlık çökünce gece oluyor sanmayız hiç.
Nice ölülerde görürüz kalbe çöken iç karanlıklarda dirilmeyi.
Yaşadığımızı varsaydığımız bir zamanda içeriz Ab'ı Hayattan bir tad.
Görürüz ne benlik zannı vardır zamanda, nede zanda kalan bir zaman.