Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Nasıl bütünlüyor zaman kendine.
Yarım kaldıkça içimizde biz.
Oysa tamamlanmış biçimde yaşıyor düşünce.
Düşündükçe varediyor içinden yansıyor insan.
Her sessizlik ayrı bir ses oluyor duyabildikçe.
Gece içinde gizli bir gün vaad ediyor içten içe.

Baktığın anda saniyelere bölünür tüm duygular.
Oysa sonsuzca yaşayacak bir duyuştur insan.
Sevgidir yarınlara ileten.
Yaşama sarılmak kendine varmaktır.
Kendine vardığında sarılırsın tüm duyduklarına.
Ve en masum an daima yaşanır içinden.

Hüzün bir su damlasına sığdığı an,
Ya yok olduğu yerde varlığınla yaşam katar
Ya da yaşam vardır olduğu yerde.
Kurumuş, çoraklaşmış her bir tarafa dağılır
merhametinin özü derinliğin kadar.
...Tüm güneşe yüklense, düşüncenin aydınlık ışığı.

Bir düşünceyle herşey değişir. Dağlar aşılır iste yeter ki.
İnsanın öz varlığını yaşamasıdır hayat.
Dağlar ne kadar yüksekse içinde ki patikalardır yüksekliğe ulaştıran.
Düşüncenin en aydınlık yolu olabilmeli.
Yol olabilmeli,yollar aşınır aşılır.
Kalbimizin en açık adreslerinde buluşabilmeli.

Yetişkinliğimiz tek bir dal, zaman yoldaştır.
Rüzgar eski bir dost, aşk toprağımızdır.
Ve biz toprağımıza kök salıyoruz.
Yaşayacaklarımız kendine kök salarken,
yetişkinliğimiz susuyor.
Hayat daha çok içimizi sarıyor.

Hayat sanattır. Yaşamak sanatı varolmaktır.
Yaşamak değişime olanaktır.
Yağmur hayatın gözyaşları, toprak canıdır.
Candan süzülen gözyaşları yeniden yeniliğe, gerçeğe,
bilince ve sevgiye oluşmak, oluştukça çoğalmaktır.
Yüreğin iç sesi, hayatın kendisidir ki yine sanattan dışa yansıtmaktır.

Uçurumlar, kalbinle uçabildiğin an adı yar olur.

Aşkada yandı kalbimiz, aşklada. Tek anda yaşadık sonsuzluğa.
Işıktı düşünceler aydınlatan, karanlıktı ama her aydın olan.
Yinede daima aydınlığa, yaşadıkça her karanlıktan.

Yaşam, bir gün batımından karaya çalmaktır renkleri.
Yeni gün ufkundan aydınlık tüm zamanlar için.

Bazen nice hüzünlerde büyür ömür.
Akıp giden nehirden yok hiç ayrıcalığımız.
Allah'ın (c.c) bizi bir varlığa çıkarması daima varlığımızın dışında başlar.
Kendi varlığımız dışında ve varoluşta varabiliyoruz içimizden herşeye.
Nerelere nedensiz akmadık ki düşüncede?
Bilinmeze ulaşırken,bilginin gerçekliğine dokunursun daima.