Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Tüm karanlıkların şahidi 'ay'dır.
Karanlıklar aydınlığa ulaştığında güneş başka doğacaktır..

Aşk, kendi topraklarından yaşama aşkla dirilmektir.
O noktada hani ölüdür ya sözde toprak.
O noktada özde diriliş vardır.
Kendi varlığına ve topraklarına can katabilmektir asıl yaşamak.

Yalnızlığıma yalnız aşkı ekledim.
En eski şaraptan bir yudum içtim.
En eski ben, aşkla yenilendim.

Aşkta bir öğe olmak için, önce öğüt almak ve öğrenmeliydi.
Öğrendim ki; Aşk olmak için önce öğütülmek gerekliydi.

Biz hayatı uzak yaşadık, aşka yakın.
Biz aşkla yakın yaşadık hayata uzak.
Bedenimiz hayata yakın, bir okadar uzak.
Ruhumuz aşka yakın, bir okadar uzak.
Beden bizden uzak bir okadar yakın.
Dokunuşlar bir okadar uzak,yüreğimiz o kadar yakın.

Bir iz ve belirtisiz bir işarettedir en güzel söz.
Duymadan,duyumsamak gibi sözsüz ve kelimesiz.
Sessizce bilinen anlaşılmanın en sesli duyuşudur hitapsız.
Gökyüzü bir durağan içinde bir o kadar dur duraksız.
Ne baktığın an, ne yaşadığın zaman, hudutları arşınlamaktı anlayarak yaşamak.

Zamanı özgürlüğe aydınlatan gerçekliğin ansız duyuşlarındadır.

Bir damlada okyanusları tükettiysek eğer şimdi yaşam denizinde susuz yüzmekte ömür.
Gözlerimize yansıyan bir zaman olsa ve baksak yürekten kapatarak gözlerimizi.
Hissedilen bir yaş süzülür gibidir an ve sonsuzluk.

Bir olmak varsa içinde olmak başlangıcın sonsuzluğudur.
Birolmak varsa içinde varlığının o yokluktan çoğalmasıdır.
Teklik varlığın oluşumu yani yansıyan benliktir.
Oysa birlik, benlikten öte yaşam olmaya beraberliktir.

Duyuşuna nokta koymalı insan bazen.
Çünkü duyacakları vardır kendini, kendinden öte.
Kendini yokluğun hacminde bulursan eğer,
varlığın yokoluş değil bir varoluştur öz duyuşlarından öte.
Bir ifade arasında akmalı insan kendine Elif,Lam,Mim daima Sadrındadır.