Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Suskunluk ses olabilmektir tüm seslere.
Asıl suskunluk bir yakarış, bir dilek, bir duadır kalpten duyulan.
Biz susarız aşka.
Aşk; sonsuz konuşandır daima tüm insanlığa.

Bazen tek bir bakış bir sözde ki tüm duygulara kefildir.

Varmak kendine, varlığından ileride varoluş varış sonsuz duyuştur..
Beden dahi aldatıyor varolduğu için bir an.
Görüyor ki varlık bedenin ötesiydi en vardan oluşan.
Yaşam dahi aldatıyor varolduğu için bir an.
Gösteriyor ki yaşamak, yaşamın ötesi sonsuzluktur.

Zamanı gösteren saatler ve saatlerde zaman değil, düşünceler durmasın.
Doğru kalplerin hiçbir zaman yanlış zamanı olmaz.
Kalbin kendine has bir zamanı vardır ki;
akıp giden zamanda o zamansızlıktır.
Zamanın üstünde zaman vardır.
Bir an gelir durur zaman sonsuzluğun zamanı aralanır.

Yaşama aşkının ateşini ancak gözyaşınla alevlendiririz.
Bilirsin mumda yanarken ıslanır öyledir yaşamın özü.
Yaşama karanlık çökünce gece oluyor sanmayız hiç.
Nice ölülerde görürüz kalbe çöken iç karanlıklarda dirilmeyi.
Yaşadığımızı varsaydığımız bir zamanda içeriz Ab'ı Hayattan bir tad.
Görürüz ne benlik zannı vardır zamanda, nede zanda kalan bir zaman.

Ben resimlerin değil, resimler benim içimde.
Buyüzden kendi içinde eser dışarıda unutulmuş bir ressamım.
Buyüzden çizemem hayatı,hayatın beni resmettiği kadar.

Düşünce beyne hitap ederse bilgedir insan.
Düşünce kalbe hitap ederse kendinden öte ilmin kaynağıdır insan.
Her insanın bilgisi kendi ummanıdır.
Kimi çölde deryadır, kimi ulemada bir toz kendine savrulan.
Çiçekler yaşar susuz ve susarak sonsuz.
Değilmi ki yağmurlar yaşam kaynağı yağan.

Baktığın anda saniyelere bölünür tüm duygular.
Oysa sonsuzca yaşayacak bir duyuştur insan.
Sevgidir yarınlara ileten.
Yaşama sarılmak kendine varmaktır.
Kendine vardığında sarılırsın tüm duyduklarına.
Ve en masum an daima yaşanır içinden.

Yetişkinliğimiz tek bir dal, zaman yoldaştır.
Rüzgar eski bir dost, aşk toprağımızdır.
Ve biz toprağımıza kök salıyoruz.
Yaşayacaklarımız kendine kök salarken,
yetişkinliğimiz susuyor.
Hayat daha çok içimizi sarıyor.

Hayat sanattır. Yaşamak sanatı varolmaktır.
Yaşamak değişime olanaktır.
Yağmur hayatın gözyaşları, toprak canıdır.
Candan süzülen gözyaşları yeniden yeniliğe, gerçeğe,
bilince ve sevgiye oluşmak, oluştukça çoğalmaktır.
Yüreğin iç sesi, hayatın kendisidir ki yine sanattan dışa yansıtmaktır.