Toprağın Şarkısı Şiiri - Pakize Özbaş

Toprağın Şarkısı ♪♪♪

Güneşin bakır oylumları dökülüyor suya,
Altın bir nehir gibi akıyor zaman.
Bir daldan ötekine uçuyor guguk kuşu,
Sesi yankılanıyor vadide derin derin;
Gözlerinde asırlık bir coğrafyanın hikâyesi...

Doğanın bu saf sesinde, bu kadim çağrıda
Gizli ruhumuzu şifalandıran bütün gizem.
Ak bir doğan ve ak bir güvercin,
Gökyüzünün o sonsuz, hudutsuz maviliğinde,
Kendi kayalıklarına doğru süzülüyor yan yana.

Bakın şu dünyanın eşsiz nizamına, o muazzam dengeye:
Her canlının bu hayatta bir yolu,
Her kanadın gökte bulacağı bir menzili var.
Bir yanda ebedi zeytin ağaçlarının gümüş yaprakları,
Toprağın bereketini fısıldıyorlar rüzgâra.
Bir yanda gelincik tarlalarının alabildiğine kırmızısı,
Deniz kıyısında bilge ve mağrur palmiyeler...
Bahar yeliyle ritmik bir dans tutturmuş şimdi yeşil dalları.

Dalgaların sesi karışıyor yaprakların şarkısına,
Kıyıya vuran her köpükte bir huzur müjdesi.
Güneşin sarışınlığı sinmiş sapsarı papatyalara;
Toprağın kalbinden fışkıran birer yıldız gibi
Dizilmişler patikalarda sıra sıra.

Kırlangıçlar telgraf tellerinde birer canlı nota,
Gökyüzünün tellerine basarak
Seyreyliyorlar bu muazzam, bu büyüleyici dünyayı.

Nane, fesleğen ve taze çam kokuları harmanlanmış rüzgârda;
Her nefeste bir hayat, her nefeste bir yenilenme.

Çocuk gülüşlerinde yeniden canlanıyor ilkbahar,
Dünyanın en saf, en temiz neşesiyle.
Alnımdaki yaşanmışlık çizgilerinde,
O olgun ve bilge kıvrımlarda,
Dudağımın tam büklümünde dolaşan
Yepyeni, capcanlı bir bahtiyarlık şarkısı bu.

Kuşlar alıp götürdü yürekteki tüm eski yükleri,
Bütün o dumanlı bulutlar dağıldı gökyüzümden.
Işıltılı, berrak bir aydınlık kaldı geriye.

Şimdi yoğun, derin ve huzurlu bir sessizlik içindeyim.
Güneşin o en çıplak, en saf ışığında
Yeniden doğmuş gibi hafifliyor bedenim.

Eski bir mendil gibi bıraktım sulara
Yılların o yorgun anılarını, o geçmiş zaman tortularını.

Bıraktım ki deniz alsın, kendi mavisinde eritsin.
Şimdi bir yağmur damlası kadar ıslak ve taze,
Bir kuş tüyü kadar gökyüzüne ait ve hafif,
Bir kelebek kadar narin
Ve özlenen bir memleket türküsü kadar güzel yüreğim.

Söyleyin ey dağlar, söyleyin ey denizler,
Bundan ötesi var mı mutluluğun?
Sevdanın o beyaz kuşları yüzerken mavi gölde,
Bütün o gölgeli duygulardan büsbütün azade,
Güzelliklere, aydınlık yarınlara doğru açılmış yelkenler.

İçimde yeşeren o kocaman çınar ağacıyla,
Gözlerimde parıldayan o saf sevinçle,
Tam bir bahtiyarlık, tam bir esenlik benimkisi;
Kuşların kanatlarında, sonsuz bir huzurla uçuştayım..

Pakize ÖZBAŞ
mavikatre 💧
30 Mayıs 2026