Ben Van Erciş’te yaşayan biriyim. İçimde kalan şeyleri şiire döküyorum. Sessiz kaldığım ne varsa satırlarda anlatıyorum. Hayat bana çok şey öğretti. Güvenmeyi, kırılmayı, susmayı… Yazdığım şiirlerde yalnızlık, aşk, gece ve insanın içindeki karanlık vardır. Ben konuşamasam da şiirlerim konuşur.
Mavi ve boş bir kafes tünüyor odanın ortasında,
Giden bir kuşun hafifliği tırnaklarıma kazınmış.
Sana mor çocuklardan bahsetmeliyim, bela seremin,
Toprağın Nefesi, Göğün Adımları
Bir başıma yürüyordum pusulasız, yorgun, sağır,
Kuru bir yaprak gibi rüzgârın elinde savrularak.
Adımlarım ağırdı, yollarım kederle dolu,
Ömrüm bilinmez gecelere doğru sürüklenerek.
(Sen Benim Şiirim Oldun — ama ben o şiirde kayboldum)
Bir zaman vardı… Hatırlamıyorum ne kadardı, ama sendin içinde. Sesin vardı, ellerin, bakışların… Her şey bir bütün gibiydi, ben de onun bir parçasıydım.
Sonra bir şey oldu. Sustu dünya. Ya da ben sustum, bilmiyorum.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!