Toprağın Çicek Bahçesi Şiiri - Ebru Yıldız

TOPRAĞIN ÇİÇEK BAHÇESİ
​Bu dünyaya geldik, kendi nefesimizle sınandık,
Ciğerimize dolması gereken havayı, bir cellat gibi çaldınız.
Pardon da, siz kendinizi ne sandınız?
Kendi gölgesinden korkanların, başkasına kafa tuttuğu bir çukurda,
Siz, bir hiç olduğunuzu bile unuttunuz.
​Oysa kadın, toprağa düşen bir çiçek bahçesiydi,
Siz o çiçekleri soldurup, kokusunu mezarlara çaldınız.
Bilmediniz; toprağın altına gömdüğünüzü sandığınız her kadın,
Tohum olup binler olur, sığmaz artık bu karanlık dünyaya.
​Biz, yasaların soğuk duvarlarına çarparken,
Siz vicdanınızı sayfaların arasında uyuttunuz.
Göz göre göre, sessizliğinizi haykırışa gömdünüz.
Unutmayın; biz olmazsak, nefesiniz bile soğuk bir boşluk,
Biz gidersek dünyada biter, biz gidersek güneşte söner.