Son birkez baktım dünyaya kocaman
Son bir kez daha gördüm yıkılan hüzünleri
Neydi hayat kimdi hani nerde vicdan
Sevgisiz büyümüş taşlaşmış kalpleri
Benmi kaldım enkaz altında yoksa insanlıkmı
O sevinen insanlar yoksa vahşi varlıklarmı
Zifiri karanlıkta yol alırken her gece
Sessizliğin içindeki sesleri duyuyorum
Bir ürperti giriyor içime
Korkuyorum
Gündüz ölü sandığımız bu doğanın
Asıl yaşadığını gece anlıyorum
Kan ve barut kokusu sarmış ortalığı
Her yer yıkık viran
Çığlıklar yükseliyor göğe
Ama ortada hiç kimse yok
Herkez nerde anne..
Beni kanatlarının altında neden saklıyorsun?
27 ekim günüydü , takvimler artık hep hüzün.
Karardı gökyüzü güneş söndü o gün.
Adın dilimde dua, gönlüm hep hüzün
Sensiz geçen her an koskoca bir ömür annemm
Eminem derken gözlerimden dökülür inciler
Gözlerinde yeşilin en güzel tonunu gördüm
Bakışında güneşin Temmuz sıcaklığını
Sevginden gürül gürül ırmakların güzelliğini yaşadım
Nefesin okyanus kokusu
Varlığın bembeyaz buluttur gökyüzünde
Tenin ılık bir esinti bedenimde
İki insanın birbirini tamamlaması değil
Eksiklerini bile bile vazgeçmemeyi seçmesi
Asıl olan bu değil mi
Aşkın ta kendisi
Kusurların gölgesinde bile
Simsiyah bir gece
Yalnızlığa bürünmüş boğazın derin suları
Gökyüzünde yıldızlar
Yalnız kalmış ayışığı
Aydınlatıyor akıp giden suları
Uçsuz bucaksız derinliklerinde
Yarınlar adına bir silgi verin çocuklara
Silsinler dünyayı tüm kötü anıları
Kini nefreti o kanlı savaşları
Söküp atsınlar dinsin gözyaşları
HAZANDA DÖKÜLSEDE YAPRAKLAR
KÖKÜNE UMUT OLURMUŞ
YÜREĞİMDE FİLİZLENEN SEVDAN
BİR BAKTIMKİ AĞAÇ OLMUŞ
DALLANDIKÇA UZAYIP
GÖKYÜZÜYLE BULUŞMUŞ
Bir asi kardelendir bizim sevdamız
Toprak gibi bereketli
Güneş gibi sıcak
Su gibi berrak
Bir yağmur damlasıdır bizim sevdamız
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!