Tefekkür Şiiri - Pakize Özbaş

TEFEKKÜR

Bir yaprak düşerken sessizce yere,
Sorarım kalbime: Yolculuk nere?
Kâinat bir kitap, aç da bak hele,
Her zerre fısıldar binbir hikmetle.

Gökyüzü masmavi, derin bir deniz,
Bu devran dönerken biz kimiz, neyiz?
Bir anlık duruşta gizli her iz,
Tefekkürle parlar sönen kalbimiz.

Karlı dağ başında mağrur bir duruş,
Çiçekte nakış var, kuşta bir uçuş.
Toprağın bağrından sessiz uyanış,
Baharı müjdeler her bir dokunuş.

Gün çekilip gider, bürünür gece,
Gök kubbe kurulur, derin bilmece.
Yıldızlar dizilir, binlerce hece,
Karanlık içinde nurlu bir imge.

Samanyolu akar, sonsuz bir nehir,
Ayın şavkı vurur, uyur bu şehir.
Göklerin sırrına daldıkça fikir,
Dudaktan dökülür binlerce şükür.

Sükûtun sesinde saklıdır cevap,
Tefekkürle dolar her boşluk, her kap.
Uyan ey gönlüm, bu uykudan kalk bak,
Seni senden yakın bekliyor el-Hak.

Saat // Sükûtun sesinde saklıdır cevap,
Pakize Özbaş
( mavikatre 💧)
29.04.2026