Teyfik Abanoz Şiirleri - Şair Teyfik Abanoz

Allah yolunda gidelim,
Gönülleri meşk edelim,
Miracına biz erelim,
Yanalım hep aşk aşk diye.

Yanalım hep aşk aşk diye,

Aşkın badesini içerim kana kana,
Sevdanla ben erir biterim yana yana,
Huzuruna nasıl gelirim koşa koşa,
Gönül biçare eyledi söndürmen beni.

İstemem cenneti korkmam ben cehennemden,

Bırak günahlar benim olsun.
Hızla akıp giden zaman mı?
Yoksa aşkımızmı yaşlanıyor?
Bir gülüş,
Bir sıcak söz mü bana verebildiğin?
Bırak!

Bir dilek tuttum,
Yıldızlar gözlerimden kayarken.
Bir dilek tuttum,
Adını göçmen kuşlara söylerken.
Bir dilek tuttum,
Çatlamış avuçlarımla,

Uçsa aklı başından
Âşık usanmaz yârdan
Sohbetinden nazından
Geçilmiyor Halisem

Seviyorum ben seni

Bir kadın uğruna,
Döküldü gözyaşlarım.
Bir kadın uğruna,
Kendimle savaştayım.

Yeryüzüne düşen,

Türk’ün rengi kırmızıdır oğul!
Vatan semasında bayrağı kırmızı,
Zalime kan kusturur kırmızı,
Son nefeste giydiği kefeni kırmızı,
Türk’ün rengi kırmızıdır oğul!
Bizde;

Cennetim ayağının altına serilmiş,
Başımın tacı annem.
Kış güneşi şefkatinle,
Erit buza kesmiş yüreğimi.
Dostlar vefasız, yar vefasız
Kimsesizliğimin son durağı annem.

Çaresiz kalana çare sorulmaz,
Attığın kuyudan çekip al beni.
Sahipsiz olana adres sorulmaz,
Bıraktığın yerde tekrar bul beni.

Adın siliniyor yağmur mu yağan?

Mısralarıma hapsettiğim acılarım var,
Ayrılığa düğümlenmiş sözlerim.
Bitmek bilmeyen düşlerim var,
Güneşsiz aydınlanan sabahlarım.
Ve içimde büyümeyen bir çocuk,
Haykırır zihnimin en aykırı duvarlarına;