Tek Bir Omuz Aradım

Ben kimsenin omzunda ağlamadım,
Gözyaşımı kimseye anlatamadım.
Çünkü çocukluğum bile ağırdı benim,
Ben çocukken bile çocuk olamadım.

Oyunlarım yarım kaldı sokak aralarında,
Gülüşlerim saklandı duvar köşelerinde.
Bir yanım hep susmayı öğrendi hayata,
Bir yanım büyüdü daha ilk nefesinde.

Hayallerim vardı, gökyüzü kadar geniş,
Ama kaderim dar sokaklara sığdırdı beni.
Her düşüşümde biraz daha kırıldım,
Her kırılışımda biraz daha tanıdım kendimi.

Çok düştüm,
Çok yıkıldım,
Bazen gecenin ortasında
Sessiz sessiz ağladım.

Ama kimse duymadı sesimi,
Kimse görmedi içimdeki fırtınayı.
Herkes güçlü sandı beni,
Kimse anlamadı içimdeki yangını.

Ben kimsenin kapısını çalmadım,
Yaralarımı kimseye anlatmadım.
Çünkü öğrendim bu hayatta,
İnsan en çok yalnızken ayakta kalırmış.

Beni sadece odamdaki duvarlar gördü,
Sessiz çığlıklarımı onlar duydu.
Gözyaşım yere düşerken
Geceler bana şahit oldu.

Duvarlarım bilir aslında
Ne çok savaştım kendimle.
Ne çok kırıldım hayata,
Ne çok sustum içimde.

Bazen bir umut doğdu içimde,
Ama sabah olmadan söndü.
Bazen bir sevda dokundu kalbime,
Ama dokunduğu yerde kül oldu, bitti.

Yine de kimseye sığınmadım ben,
Kimseye “kurtar beni” demedim.
Çünkü öğrendim zamanla,
İnsan en çok kendi yarasını sararmış gizlice.

Bugün hâlâ ayaktaysam eğer,
Bu biraz sabrın, biraz acının eseri.
Çünkü hayat bana erken öğretti
Gülmenin bile bazen bir mücadele olduğunu.

Ben kimsenin omzunda ağlamadım,
Kimsenin kalbinde sığınak aramadım.
Çünkü çocukluğum bile büyüktü benim,
Ben daha küçücükken büyümeyi öğrendim.