(tasavvuf)tecellî Deryası

Ezel bezminde içtik aşkın bâde-i envârını,
Bir "Elest" nidası sardı cân u dil diyarını.
Ne câm kaldı elimizde, ne benlikten eser var;
Cemâlin şem'i yaktı varlığın bütün hisârını.

Aşkın ateşi düştü, kül oldu hevâ bağı,
Bir nefeste yıkıldı nefsin gurur otağı.
Hiçlik tacını giydim, fakr hırkasın örttüm;
Meğer sultanlık imiş dervişlerin durağı.

Bir elif doğrulttu beni tevhîdin meydanına,
Bir vav eğdi başımı rahmetin seyrânına.
Secdeler açtı önümde sonsuzluk kapılarını;
Gözyaşı kandil oldu gecemin seyrânına.

Kur'ân okundu… sustu akıl, konuştu sırlar.
Her âyet bir kevser oldu susamış gönüllere.
Okumak ses değildir; okumak, yanabilmektir.
Yanmayan kalp erişemez marifet güllerine.

Ey gönül! Arama Hakk'ı uzak menzillerde,
O sana senden yakın her nefesin içinde.
Bir mazlumun ahında, bir yetimin duasında,
Bir "Allah" diyen canın titreyen secdesinde.

Ne cennet sevdâsına bağladım ibadetimi,
Ne korkuyla eğdim alnım rahmet kapısına.
Ben yalnız Cemâl'ini diledim ey Kerîm olan;
Çünkü vuslat Sensin ancak, aşk da Sen, yol da Sana.

Gelsin son nefes vakti tebessümle karşılayayım,
Toprak alsın tenimi, ruhum Sana varayım.
Bütün kelâmlar sussun huzurunda ey Rabbim;
Adını söyleyerek sonsuzluğa uyuyayım.